بررسي نقش تعديلگر هوش هيجاني در رابطه ميان قابليت‌هاي نوآوري و اثربخشي رهبري دانشگاهي

اين پژوهش تأثير تعديلگر هوش هيجاني رهبران بر رابطه قابليت‌هاي نوآوري و اثربخشي رهبري دانشگاهي در 5 دانشگاه بزرگ دولتي در شهر تهران را بررسي مي كند. جامعه آماري پژوهش 217 مدير ارشد دانشگاهي در 5 دانشگاه دولتي منتخب از سطح الف شهر تهران شامل دانشگاه‌هاي تهران، صنعتي شريف، علامه طباطبايي، شهيد بهشتي و تربيت مدرس است. مؤلفه‌هاي پنهان متغيرهاي مدل مفهومي، از طريق مصاحبه‌هاي عميق نيمه ساختار يافته با 11 صاحب‌نظر شاغل در دانشگاه‌هاي مذكور آشكار شد و با روش تحليل مضمون 6 مرحله‌اي، 50 گويه در قالب 10 مؤلفه آشكار شناسايي و در قالب پرسشنامه نظرسنجي كمي در ميان 150 نمونه از جامعه آماري مذكور توزيع گرديد. جهت ارزيابي پايايي شاخص از آلفاي كرونباخ، CR و ضرايب بارهاي عاملي و جهت ارزيابي روايي شاخصAVE  و ماتريس فورنل و لاركر استفاده و مورد تأييد قرار گرفتند. روش مدل‌سازي معادلات ساختاري بر مبناي تكنيك كمترين مربعات جزئي براي آزمون فرضيه‌هاي كمي پژوهش استفاده شد. نتايج حاكي از تأثير متوسط قابليت‌هاي نوآوري بر اثربخشي رهبري دانشگاهي و تعديل اين رابطه توسط هوش هيجاني رهبران بود. بنابراين رهبران دانشگاه هاي دولتي مي توانند به پشتوانه برخورداري از اين توانايي‌هاي ادراكي بي‌بديل و درك احساسات و هيجانات خود و اطرافيان، تفكرات خلاقانه و ايده پردازانه زيردستان را در جاهاي مورد نياز تقويت كرده، از آن‌ها جهت ايجاد تغيير و نوآوري در فرايندهاي آموزشي و پژوهشي دانشگاهي استفاده كنند و موجب اثربخشي رهبري دانشگاه و تحول در ايفاي مسئوليت اجتماعي دانشگاه در جامعه شوند.