الگوي نوآورانه بانكداري اجتماعي مبتني بر تحول ديجيتال در صنعت بانكداري ايران

توسعه زيرساخت‌هاي فناوري اطلاعات و ارتباطات و تجهيز كشورها به منابع اطلاعاتي و ارتباطي برخط، بانك‌ها را با توجه به جايگاه استراتژيكي كه در صنعت مالي دارند، در سال‌هاي اخير از فضاي سنتي به بستر بانكداري مبتني بر زيرساخت‌هاي متمركز و فرا شعبه اي سوق داده است. مفهوم بانكداري اجتماعي با تكيه بر ارتقاء فناوري و داده محوري، فضاي جديدي را در اختيار صنعت بانكداري كشور قرارداده كه در اين پژوهش شناسايي شاخص‌هاي مؤثر بر فرآيند نوآوري بانكداري اجتماعي با رويكرد تحول ديجيتال مدنظر قرار گرفته است. پژوهش حاضر، از حيث هدف كاربردي بوده و در پژوهش‌هاي كيفي-كمي دسته‌بندي مي گردد. جهت شناسايي شاخص‌هاي مؤثر بر فرآيند نوآوري بانكداري اجتماعي با رويكرد تحول ديجيتال با استفاده از مرور جامع ادبيات و پيشينه پژوهش و روش دلفي، از نظرات اساتيد حوزه مديريت تكنولوژي و نوآوري، مديران و كارشناسان خبره صنعت بانكداري كشور استفاده شده است. همچنين براي بررسي برازش مدل نظري پژوهش، روش مدل‌سازي معادلات ساختاري با نرم‌افزار AMOS مورداستفاده قرار گرفته و با تحليل عاملي 36 شاخص در قالب 6 عامل كليدي در زمينه فرآيند نوآوري بانكداري اجتماعي با رويكرد تحول ديجيتال شناسايي و تأييد گرديد. نتايج نشان دهنده آن است عوامل كليدي قوانين و سياست‌ها، رويكرد نوآورانه، امنيت، ساختار صنعت بانكداري، عوامل اجتماعي و زيرساخت تحول ديجيتال به ترتيب بيشترين تأثير را در ارائه الگوي نوآورانه بانكداري اجتماعي مبتني بر تحول ديجيتال در صنعت بانكداري ايران داشته كه مديران ارشد و سياست‌گذاران صنعت بانكداري مي بايست در جهت تقويت اين عوامل بكوشند.