بررسي تأثير سرمايه فكري بر نوآوري سازماني در آموزش‌وپرورش

آموزش‌وپرورش يك نهاد اجتماعي است كه نقش اساسي در اداره امور جامعه دارد. تداوم بالندگي و بقاي آن را با ارتقاء سرمايه فكري و حركت به سمت نوآوري مي‌توان تضمين كرد. در اين راستا هدف پژوهش حاضر، دستيابي به وضعيت موجود هر يك از دو متغير سرمايه فكري و نوآوري سازماني و همچنين ارتباط بين اين دو متغير در آموزش‌وپرورش بود. براي انجام تحقيق از رويكرد كمي در قالب استراتژي پيمايشي- تحليلي استفاده شد. جامعه موردمطالعه را كليه مديران و كارشناسان اداري اداره كل آموزش‌وپرورش خراسان رضوي و نواحي هفتگانه شهر مشهد تشكيل داد و حجم نمونه با استفاده از فرمول كوكران 282 نفر تعيين شد. جهت گردآوري داده‌ها از پرسشنامه در قالب مقياس پنج امتيازي طيف ليكرت استفاده شد و براي روايي از روش محتوا و براي سنجش پايايي از ضريب آلفاي كرونباخ استفاده به عمل آمد و مورد تأييد واقع شد. براي آزمون مدل نيز از مدل يابي معادلات ساختاري در قالب PLS استفاده شد. يافته‌ها نشان داد ميانگين نمرات دو متغير از متوسط به بالا بود و در ابعاد سرمايه فكري، سرمايه انساني با ميانگين رتبه‌اي 2.23 از بالاترين ميانگين و در ابعاد نوآوري سازماني، نوآوري فني با ميانگين رتبه‌اي 4.26 از بالاترين ميانگين برخوردار بود. همچنين سرمايه فكري بر نوآوري سازماني از تأثير مثبت و معنادار برخوردار بود و در ميان ابعاد سرمايه فكري سرمايه رابطه‌اي بيشترين اثر را بر نوآوري سازماني دارد.