بررسي تجربي افزايش استحكام استاتيكي اتصال تركيبي فلز-كامپوزيت با به‌كارگيري پين‌هاي واسط جديد در روش كاملد

استفاده از روش‌هاي متداول چسبي در اتصال فلز به كامپوزيت، منجر به ايجاد اتصالات ضعيف مي‌گردد كه با كمترين بار دچار جدايش مي‌شود. هدف از پژوهش حاضر بررسي ميزان افزايش استحكام كششي اتصال فلز آلومينيوم به كامپوزيت با الياف شيشه و رزين اپوكسي به روش تركيبي جديد (كاملد) كه مزاياي هر دو روش چسبي و مكانيكي (پيني) را شامل مي‌شود، مي‌باشد. در اين روش از پين‌هايي كه در سازه جا زده شده‌اند، به عنوان واسط و به منظور انتقال بار استفاده شده و هدف بررسي ميزان تغييرات استحكام با انواع پين‌هاي واسط مختلف مي‌باشد. لذا پين‌ها در زمان لايه‌چيني الياف كامپوزيت، از ميان آن‌ها عبور داده شده و سپس فرايند پخت تكميل گشته است. از اين رو بخشي از سازه فلزي در ميان تار و پود كامپوزيت رسوخ كرده و انتظار مي‌رود استحكام افزايش يابد. چهار مدل اتصال بدون پين (چسبي خالص)، پين با قطر 1.2 ميلي‌متر، پين با قطر 1.6 ميلي‌متر و پين كلگي‌دار با قطر 1.2 ميلي‌متر مورد ارزيابي قرار گرفته و نتايج استحكام اتصال‌ها با يكديگر مقايسه شده‌اند. نتايج تست كشش نشان داده است كه اين نوع اتصال، افزايش استحكام قابل توجهي نسبت به نمونه بدون پين داشته و در سه نوع اتصال با ويژگي‌هاي مختلف بيان شده، به ترتيب 335%، 609% و 421% افزايش استحكام مشاهده شده است. همچنين شكست در نمونه‌هاي پين‌دار به صورت تدريجي و در نمونه بدون پين به طور ناگهاني اتفاق افتاده است.