روندها و بايسته‌هاي سياست رسانه‌اي جمهوري اسلامي ايران در حوزه فضاي مجازي

سياست‌هاي رسانه‌اي ايران غالباً پيچيده و داراي ابعاد متداخلي است. عليرغم ضرورت استقلال حوزه رسانه‌اي (فضاي مجازي)، اين حوزه بيشتر وقت‌ها، خواست دولت‌ها را منعكس مي‌كند. اين مقاله با بهره‌گيري از روندپژوهي انتقادي، و رويكردهاي نظري كاستلز (جامعه شبكه‌اي: قدرت و پادقدرت) و فريدمن (سياست‌گذاري جانبدارانه و بي‌طرفانه)، جنبه‌هاي مختلف سياست‌هاي رسانه‌اي در حوزه فضاي مجازي و رويكرد دولت‌ها را در تسلط بر اين حوزه مشخص مي‌كند. مطالعه اسنادي، به عنوان روشي كيفي، براي جمع‌آوري اطلاعات و استخراج سياست‌هاي رسانه‌اي مورد استفاده قرار گرفته است. چارچوب روش‌شناختي شامل اسكن محيطي و كدگذاري موضوعي است و براي شناخت محيطي كه سياست‌ها در آن طراحي و سياست‌گذاري مي‌شوند، و نيز تعيين سهم هر كدام از مسائل سياسي، اقتصادي، اجتماعي، فناورانه و يا محيطي‌اخلاقي از تحليل روند بهره گرفته شد. جامعه آماري پژوهش شامل بيانات رهبري، سياست‌هاي كلي نظام مصوب مجمع تشخيص مصلحت، مصوبه‌هاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي، مجلس و ساير اسناد بالادستي موجود در منابع پژوهشي و ... است. در بحث اعتبار، نتايج هر مرحله به استادان ارائه، و اطمينان حاصل شد كه نتايج مطالعه معتبر است. يافته‌ها بيانگر 13 مؤلفه از اساسي‌ترين سياست‌هاي رسانه‌اي جمهوري اسلامي ايران است و ضرورت نگاهي فراتر از گفتمان‌هاي دولت‌ها در اين سياست‌ها ملموس است.