ساماندهي نقاط بي دفاع در سطح محله هاي شهري، مورد مطالعه: منطقه ( 9) شهر تهران

زمينه و هدف: در برنامه‌ريزي شهري، ايمني و امنيت يكي از مؤلفه‌هاي مهم در تعيين كاربري‌هاي شهري است. ايمني و امنيت از ابتدايي‌ترين اصول دست‌يابي به استانداردهاي آسايش شهري محسوب مي‌شود. در فرآيند شكل‌گيري و بروز رفتارهاي خشونت‌آميز عوامل متعددي نقش دارند. از جمله مهم‌ترين آن‌ها مي‌توان به فضاهاي بي‌دفاع اشاره كرد كه به دليل ويژگي‌هاي كالبدي و اجتماعي، فرصت بزهكاري و خشونت در آن‌ها بالاست. در اين راستا، هدف از اين پژوهش بررسي نقش فضاهاي بي‌دفاع شهري با توجه به عوامل كليدي كالبدي، اجتماعي و روانشناسي منطقه (۹) شهر تهران است.روش: روش پژوهش به‌صورت توصيفي-تحليلي و در سه مرحله رتبه‌بندي شهرها و توزيع آن‌ها بر حسب عامل جمعيت، بررسي عوامل مؤثر بر توزيع جمعيت در مناطق شهري و وزن‌دهي مناطق بر حسب عوامل غيردفاعي و استفاده از دو فن «آنتروپي» و «ويكور» بود. جامعه آماري كل منطقه (۹) تهران را شامل مي‌شد كه بر اساس فرمول «كوكران» تعداد (۱۵۰) نفر به‌عنوان جامعه نمونه مشخص شد. تجزيه‌وتحليل اطلاعات به‌وسيله نرم‌افزار «اس‌پي‌اس‌اس» و مدل «ويكور» انجام شد.يافته‌ها: يافته‌ها نشان‌داد كه از ميان معيارهاي پژوهش، معيار ناهنجاري اجتماعي با وزن (0/2752) بيشترين وزن را كسب كرده؛ بنابراين از اهميت بيشتري نسبت به ساير معيارها برخوردار است. معيارهاي كمبود امكانات روشنايي و آلودگي نيز به ترتيب رتبه‌هاي دوم و سوم را كسب كرده‌اند. همچنين بر اساس شاخص «ويكور» محله استاد معين بهترين وضعيت را در بين ساير محله‌هاي منطقه (۹) دارد.نتيجه‌گيري: نتايج نهايي پژوهش نشان مي‌دهد، منطقه (۹) از نظر آسيب‌پذيري كالبدي در سطح متوسط قرار دارد؛ بنابراين برنامه‌ريزي براي تدوين طرح كاهش خطر در شرايط بحران و موقعيت آسيب‌زا بر اساس توزيع خدمات ايمني پيشنهاد مي شود.