بررسي تغييرات مكاني- زماني متغير‌هاي اقليمي مرتبط با پوشش گياهي در مناطق شهري (مورد مطالعه: شهر اصفهان)

با توجه به اهميت تبخير- تعرق در چرخه هيدرولوژي و كاربردهاي متنوع آن در علوم مختلف، محاسبه مقدار آن بويژه، تبخير- تعرق واقعي از اهميت بالايي برخوردار است. با توجه به اينكه فراواني پوشش گياهي يكي از مهم‌ترين عوامل تاثيرگذار بر دماي سطح زمين است، بنابراين پژوهش حاضر با هدف بررسي خودهمبستگي فضايي دماي سطح زمين و تبخير- تعرق، شاخص بارش استاندارد شده و ميزان آلبدو در ارتباط با پوشش‌گياهي در شهر اصفهان مي‌باشد. با استفاده از پردازش داده‌ها در محيط Google Earth Engine در قسمت اول، يك مجموعه داده موديس با وضوح بالا و به صورت فصلي براي هر سال طي يك دوره زماني بين سال‌هاي ، 2000 تا 2020  را مورد تجزيه و تحليل قرار داديم. سپس تبخيروتعرق به كمك ديتاهاي موديس و روش‌ تورنت وايت با درنظرگرفتن ضريب رشد گياهي محاسبه شده مورد مقايسه و بررسي قرار گرفتند. در همين راستا پيشبيني خشكسالي با استفاده از شاخص SPI  (يك ماهه،سه ماهه،شش ماهه و دوازده ماهه) براي بازه زماني 2015 تا 2044  نيز انجام گرديد. پس از محاسبه تغييرات جهت شناسايي و كشف الگوها و روندهاي موجود در داده‌هاي فضايي از يك روش تحليل فضايي (لكه‌هاي داغ) در محيط نرم افزار ArcGis بهره گرفته شد. نتايج اين تحقيق مشخص كرد كه در فصل بهار بالاترين درصد NDVI با پايين‌ترين ميزان دما  انطباق مكاني ندارد، به عبارت ديگر درصد شاخص پوشش گياهي با درجه حرارت سطح زمين رابطه معكوس ندارد. در فصل تابستان بالاترين ميزان درصد شاخص پوشش گياهي از نظر مكاني با كم‌ترين ميزان دماي سطح زمين انطباق مكاني كامل دارد. در فصل زمستان نحوه پراكنش الگوهاي دمايي به دليل نقش تعديل كننده دمايي پوشش گياهي با استفاده از ساز و كار تبخير و تعرق در مقايسه با ساير فصول كاملا متفاوت است.