شئونات تعامل فقهاي شيعه با يكديگر در دوره صفويه از دوره شاه‌عباس اول تا پايان دوره صفويه (1135 - 996 ق)

تشكيل دولت صفويه در سال 907 ق در ايران از مهم‌ترين اتفاقاتي است كه منجر به فراگير شدن مذهب تشيع در ايران گرديد. فقهاي شيعه براي گسترش فقه شيعه و تدوين آن تعاملات متعددي با هم داشتند. اين تعامل شامل ارتباطات دو سويه‌اي شد كه بين آنها در شئونات مختلف وجود داشت. اين پژوهش كه به‌صورتِ توصيفي و تحليل منابع مختلف كتابخانه‌اي انجام گرفت، تعاملات فقهاي شيعه از دوره شاه‌عباس اول تا پايان صفويه (1135 – 996 ق)، را مورد واكاوي قرار داد. حاصل اين تعاملات كه به‌صورتِ سياسي، اجتماعي و فرهنگي همانند تدريس و صدور اجازه‌نامه، نوشتن شروح و اجوبه‌ها، تدريس كتب يكديگر، وصلت‌ها و موارد ديگر صورت گرفت، ترويج و گسترش فقه شيعه و تثبيت هويت شيعي در عصر صفويه بود. در اين پژوهش سؤال اصلي اين است كه شئونات مختلفِ تعامل ميان فقهاي عصر صفويه (1135 – 996 ق) به چه صورت‌هايي بود؟