اثر تيمار فسفر و منيزيم بر ساختار ريشه‌هاي Salicornia spp

با توجه به محدوديت شديد آب‌شيرين در ايران، استفاده از منابع آبي شور با كيفيت پايين، از ضروريات اجتناب‌ناپذير در توسعه كشاورزي پايدار مي‌باشد. يكي از راهكارهاي مقابله با تغييرات اقليم استفاده از پتانسيل گياهان شورپسند، مانند ساليكورنيا براي بهره‌برداري اقتصادي از خاك‌هاي شور است. در اين تحقيق دو ژنوتيپ ساليكورنيا (قم، حساس به شوري و حله، متحمل به شوري) به صورت هيدروپونيك، تحت تيمار شوري و غلظت‌هاي مختلف فسفر و منيزيم قرار گرفتند. هدف از اين مطالعه بررسي نقش اين دو عنصر غذايي بر فاكتورهاي رشد و خصوصيات ريخت‌شناسي و تشريحي ساليكورنيا تحت تيمار شوري بود. نتايج اين تحقيق نشان داد كه در شوري 0 ميلي‌مولار، فسفر مي‌تواند محرك رشد در هر دو ژنوتيپ باشد. اما در شوري‌هاي 200 و 800 ميلي‌مولار، اين افزايش اثر منفي بر فاكتورهاي رشد داشت. افزايش غلظت منيزيم در هر سه سطح شوري(0،200،800ميلي مولار)، باعث بهبود فاكتورهاي رشد در هر دو ژنوتيپ ساليكورنيا شد. همچنين، نبود فسفر در شوري‌هاي200 و 800 ميلي‌مولار به شدت خصوصيات ريخت‌شناختي گياه را تحت تاثير قرار داد و سبب چوبي شدن منطقه‌اي در آندودرم و افزايش قطر در ديواره سلولي گزيلم‌ها شد. علاوه‌بر‌اين، غلظت 3 برابر منيزيم در شوري 800 ميلي‌مولار، سلول‌هاي اپيدرم و پارانشيم پوست را به‌شدت دفرمه و دچار پلاسموليز كرد. اين مطالعات نشان داد كه تيمار يك برابر منيزيم و فسفر بهترين شرايط را براي رشد ساليكورنيا فراهم مي‌كند.