تأثير سه داروي ضدسرطان برتزوميب، پاكليتاكسل و لاپاتينيب بر بنيادينگي و ميزان آنوپلوييدي در سلول‌هاي بنيادي جنيني انساني

ايجاد آنوپلوييدي طي كشت آزمايشگاهي، يكي از موانع كاربرد سلول‌هاي بنيادي جنيني انساني (hESCs) است. گزارش‌هايي مبني بر حساسيت بيشتر سلول‌هاي آنوپلوييد به برخي داروهاي ضدسرطان و احتمال كاهش ميزان آنوپلوييدي وجود دارد. hESC موزاييك با مخلوط كردن hESCs داراي تريزومي هم‌زمان 12 و 17 با hESCs طبيعي حاصل و تأثير سه داروي ضدسرطان (برتزوميب، پاكليتاكسل (تاكسول) و لاپاتينيب) بر وضعيت كروموزومي توسط روش‌ كاريوتايپ، ارزيابي حفظ بنيادينگي با آزمون آلكالين فسفاتاز و بررسي بيان ژن‌هاي پرتواني با Real Time PCR صورت گرفت و گروه‌هاي تيمار و شاهد مقايسه شدند.زنده‌ماني در گروه‌هاي تيمار 24 ساعته‌ي 0/01 ميكرومولار برتزوميب و 0/2 ميكرومولار لاپاتينيب و در گروه 28 ساعته‌ي 0/01 ميكرومولار پاكليتاكسل، اختلاف معنادار با گروه شاهد نداشت. پاكليتاكسل در زمان‌هاي ديگر كشنده بود. سلول‌هاي آنوپلوييد در گروه‌هاي تيمار و شاهد، جمعيت غالب شدند. سلول‌هاي تيمار در شرايط يادشده آلكالين فسفاتاز_مثبت بودند و از نظر كاريوتايپ و بيان ژن‌هاي پرتواني با گروه شاهد اختلاف معناداري نداشتند. تيمارهاي دارويي انجام شده بر پرتواني تاثير منفي نداشتند. مهار نشدن آنوپلوييدي در گروه‌هاي تيمار، مي‌تواند به خصوصيات ويژه‌ي رده‌اي در پاسخ به دارو و برتري تكثيري سلول‌هاي داراي تريزومي‌هاي 12 و 17 مربوط باشد.