بررسي تأثير فرآيندهاي رسوبي و دياژنزي بر توزيع گونه هاي سنگي مخزني در مخازن كربناته: مطالعه موردي از سازند سروك در ميادين فروافتادگي دزفول

سازند سروك يكي از مخازن مهم نفتي در نواحي جنوب و جنوب غرب ايران به شمار مي رود. مطالعۀ حاضر بر پايه تلفيق نتايج بدست آمده از مطالعات پتروگرافي (رخساره و دياژنز) با داده هاي پتروفيزيكي (لاگ هاي چاه پيمايي) و مخزني (تخلخل-تراوايي مغزه) به منظور بررسي عوامل كنترل كنندۀ كيفيت مخزني در سازند سروك انجام گرفته است. استفاده از روش شاخص زون جريان (FZI) منجر به شناسايي ۱۰ واحد جرياني هيدروليكي گرديد. همچنين براساس روش لورنز ۱۲ واحد مخزني و غيرمخزني (تله اي و سدي) در اين سازند تفكيك گرديد. در نهايت، رخساره هاي غالب و فرآيندهاي دياژنزي رايج در واحدهاي جرياني و واحدهاي مخزني مورد بررسي قرار گرفت. نتايج مطالعه نشان مي دهد كه رخساره هاي روديستي متعلق به واريزه هاي ريفي و رخساره هاي دانه غالب پشته هاي زيرآبي با غلبۀ فرآيندهاي دياژنز جوي نظير انحلال گسترده، با كيفيت ترين افق هاي مخزني را در سازند سروك پديد آورده اند. از ديدگاه چينه نگاري سكانسي، اين واحدهاي مخزني اغلب در دسته رخساره پسرونده (RST) و در زير مرزهاي ناپيوستگي (SB) ناشي از رخنمون هاي قديمه تمركز يافته اند. بر خلاف اين، رخساره هاي گل غالب، فشرده شده و سيماني شده متمركز در دسته رخساره پيشرونده (TST) و اطراف سطوح بيشينه سيلابي (MFS) كه دور از مرزهاي سكانسي قرار دارند، افق هاي غيرمخزني سازند سروك را تشكيل داده اند