پاسخ تغييرات هموديناميك و هماتولوژيك به فعاليت مقاومتي با و بدون محدوديت جريان خون در بيماران ديابتي نوع 2

زمينه و هدف: بيماري ديابت از مهم‌ترين مشكلات سلامت در سراسر جهان مي‌باشد. هدف از اين پژوهش، بررسي پاسخ يك جلسه فعاليت مقاومتي با محدوديت جريان خون بر تغييرات هموديناميك و هماتولوژيك بيماران ديابتي نوع 2 بود.مواد و روش ها: پانزده بيمار مبتلا به ديابت نوع 2، فعاليت مقاومتي بازكردن و خم كردن زانو با و بدون محدوديت جريان را در دو جلسه به‌ترتيب با شدت 20 و 80 درصد 1RM اجرا كردند. اندازه گيري تغييرات هموديناميكي و هماتولوژيكي قبل، بلافاصله و 30 دقيقه پس از فعاليت صورت گرفت. براي بررسي تأثير مداخله بر فاكتورهاي كمي از آناليز واريانس مكرر استفاده شد.يافته ها: ميانگين مقادير فشار خون سيستول و دياستول و مقادير ضربان قلب در هر دو جلسه تمريني تفاوت معناداري نداشت (0/05 P). نتايج نشان داد كه بين جلسات فعاليت مقاومتي با محدوديت و بدون محدوديت، جريان تفاوت معناداري در شاخص‌هاي WBC، RBC، HCT، Hb، MCH، MCHC، MCV و PV مشاهده نشد (0/05 P). با توجه به يافته ها، مقدار RBC و Hb بلافاصله پس از فعاليت مقاومتي با محدوديت جريان خون، افزايش معناداري يافت (0/05 P) كه بعد از 30 دقيقه ريكاوري، به سطوح استراحتي بازگشت.نتيجه‌گيري: اجراي فعاليت مقاومتي با شدت كم و با محدوديت جريان خون به دليل نبود تغيير معنادار شاخص‌هاي هموديناميكي، هماتولوژيكي و پلاكتي مي‌تواند سازوكار مؤثر و كم‌هزينه در جلوگيري از بروز بيماري‌هاي قلبي- ‌عروقي در بيماران مبتلا به ديابت نوع 2 باشد و به‌عنوان يك سيستم درماني غيردارويي و جايگزين تمرين مقاومتي با شدت بالا از آتروفي عضلات به‌ويژه در جمعيت‌هاي باليني به‌ويژه بيماران ديابتي پيشگيري كند.