بازشناسي انديشه مهدويت در عصر صفويه

No English title

دولت صفويه به عنوان يك حاكميت گسترده و فراگير شيعه كه در قرن دهم هجري در ايران شكل گرفت از جهات مختلف بررسي شده است، اما يكي از موضوعاتي كه بايد به ­صورت خاص بررسي شود جايگاه انديشه مهدويت در اين دوره و دستاوردهاي علمي آن است. پژوهش حاضر با روش توصيفي-تحليلي در نظر دارد به اين پرسش پاسخ گويد كه انديشه مهدويت در جامعه عصر صفوي و توليدات علمي آن، چه جايگاهي داشته است و تأليفات نگاشته ­شده در اين دوره بر چه محورهايي از مهدويت تأكيد كرده ­اند. يافته­ هاي پژوهش حاضر نشان مي­دهد كه انديشه مهدويت نه­ تنها در ميان عامه مردم اين عصر رايج بوده است بلكه دو قشر محدثان و متكلمان به آن عنايت ويژه داشته ­اند. محدثان و علماي اخباري تلاش مي ­كردند تا احاديث درباره امام مهدي (عج) را گردآورند، متكلمان نيز تلاش مي­كردند تا براي اثبات اصل مهدويت، استدلال‌هاي عقلي ارائه دهند. اين دو رويكرد در كنار يكديگر، موجبات تقويت جايگاه مهدويت در اين عصر و پس از آن را فراهم كرده است.

No English abstract