تفسير تطبيقي آيه رضاع _ الوالدات يرضعن

آيه {وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلَادَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَنْ يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ...} (بقره، آيه 233)، از آيات مهم و كليدي در احكام رضاع مي‌باشد. در اين آيه خداوند به تبيين وظايف پدر و مادر در دوران شيردهي و جزئيات ديگر در اين خصوص مي‌پردازد. علاوه‌براين مسائلي كه در اين آيه مطرح مي‌شود، در بحث نشر حرمت به واسطه رضاع مورد استناد قرار مي‌گيرد و به‌همين‌جهت ميان فرق مسلمان از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. روش بحث در اين مقاله تفسير تطبيقي آيه با توجه به تفاسير فريقين مي‌باشد. همان‌طور كه از روش تحقيق معلوم مي‌شود، قلمرو تحقيق تا حدودي مجموع تفاسير آيات الاحكام معتبر فريقين و نيز برخي از كتب فقهي مي‌باشد. در تفسير محتواي آيه اكثريت علماي فريقين معتقدند كه شير دادن به فرزند براي مادر واجب نيست؛ بلكه حقي براي اوست. عبارت {حَوْلَينِ كَامِلَينِ} به معناي وجوب رعايت اين مدت مشخص نيست و فرق مختلف در بيان حداقل و حداكثر مدت رضاع اختلاف نظر دارند. در وجوب پرداخت نفقه توسط پدر در دوران شيردهي اختلافي به چشم نمي‌خورد. اكثر فقهاي مسلمان به جواز از شير گرفتن كودك قبل از دو سال و يا بعد از آن، با وجود رضايت پدر و مادر معتقد هستند و اگر مادر به دلايلي نتواند فرزند خود را شير دهد، پدر مي‌تواند فرزند را به زن ديگري بسپارد. در اين‌كه آيا اجرت به مادر طفل تعلق مي‌گيرد يا به زن شيرده، فقهاي شيعه و اهل‌سنت با هم اختلاف نظر دارند. حرمت ازدواج علاوه بر نسب به وسيله رضاع هم حاصل مي‌شود. البته با رعايت شروطي كه مورد اختلاف فقهاست