بررسي تطبيقي مسئله حبط بين الميزان و التحرير و التنوير

حبط، امري بسيار سرنوشت‌ساز براي انسان است؛ زيرا مي‌تواند تمامي اعمال نيك را باطل ساخته و فرجام فرد، به شقاوت منتهي شود. اين نگاشته درصدد است تا مسئله حبط را با رويكردي تطبيقي بين ديدگاه علامه طباطبايي در الميزان و ابن‌عاشور در التحرير و التنوير، و يافتن نقطه نظرات مشترك يا غير مشترك ايشان، بررسي كند. روش تحقيق، به صورت كتابخانه‌اي و توصيفي تحليلي، با استفاده از تحليل واژگان و الفاظ است. مهم‌ترين يافته‌هاي تحقيق عبارت‌اند از: غير حقيقي دانستن تعبير حبط از سوي هر دو مفسر، حال از باب مجاز يا كنايه يا تمثيل، دنيايي دانستن زمان حبط، قائل بودن به رفع توأمان آثار دنيوي و اخروي عمل بر اثر حبط، پذيرش ديدگاه موازنه و موافات از سوي ابن‌عاشور و رد هر دو ديدگاه از سوي علامه، قول به تأثيرِ مستقيمِ عملْ در سرنوشت فرد از سوي ابن‌عاشور و در برابر، ديدگاه علامه مبتني بر نقشِ صورتِ معنويه حاصلْ از عملِ فرد، در سعادت يا شقاوت وي كه رويكردي فلسفي است، نظرگاه شمول حبط نسبت به اعمال مؤمنان و كافران از سوي علامه، و اختصاص حبط به اعمال نيك مؤمنان از سوي ابن‌عاشور و موارد ديگر.