تبيين تطبيقي سرشت انسان در قرآن كريم و اوپانيشادهاي كهن

انسان‌شناسي، از مهم‌ترين و اساسي‌ترين اركان تحقيق و بررسي يك دين و مسلك است. نوع نگاه و ايدئولوژي خاصي كه دين يا مكتبي به سرشت و طينت انسان مي‌دهد در شكل ساختار آن دين و شناخت كلي‌اش مؤثر است. ما در اين نوشتار در تلاشيم، ديدگاه دو دين اسلام و هندوئيسم را درباره سرشت انسان با تكيه بر متون مقدس آنها، يعني قرآن كريم و اوپانيشادهاي كهن بررسي كنيم. قرآن كريم سرشت انسان را پاك و بي‌آلايش مي‌داند كه مايل به حق و دشمن باطل است و اوپانيشادهاي كهن نيز سرشت انسان را از طينت و جوهره پرجاپتي مي‌داند و تصريح مي‌كند كه خدا و انسان رابطه مستقيمي دارند، و خدا انسان را از سرشت خودش آفريده است.