تغييرات مكاني خطر فرسايش خاك در حوزه آبخيز بريموند استان كرمانشاه

فرسايش خاك يكي از تهديدهاي مهم براي حفاظت از منابع آب‌وخاك به شمار مي‌رود. حال آن‎كه تاكنون مؤلفه‌هاي مختلف آن ازجمله تغييرات مكاني موردتوجه لازم قرار نگرفته است. هدف اصلي اين پژوهش تعيين خطر فرسايش بالقوه و بالفعل حوزه آبخيز بريموند استان كرمانشاه با استفاده از مدل CORINE و در سامانه اطلاعات جغرافيايي بوده است. اطلاعات موردنياز مربوط به عوامل اصلي فرسايش خاك شامل فرسايش‌پذيري و فرسايندگي خاك ازجمله شيب، پوشش گياهي، عمق، بافت، درصد سنگريزه تهيه و در محيط ArcGIS تلفيق و طبقه‌بندي شد. درنهايت نقشه‌ پتانسيل فرسايش‌پذيري خاك به ترتيب از تلفيق نقشه‌هاي فرسايش‌پذيري، فرسايندگي و شيب تهيه شد. سپس نقشه فرسايش واقعي خاك از تلفيق نقشه‌ پتانسيل فرسايش‌پذيري خاك و پوشش گياهي به دست آمد. مطابق نتايج مربوط به پراكنش پوشش گياهي مختلف در منطقه، مجموع كاربري ديم و باير با مساحت 65.48 درصد بيش‌ترين مساحت را به خود اختصاص داده است. علاوه بر آن، پوشش‌هاي مرتع و جنگل نيز با گستره سطحي 29.65 و 4.87 درصد، به ترتيب دومين و سومين مساحت از پوشش گياهي در منطقه را داشتند. مطابق نقشه پتانسيل فرسايش‌پذيري خاك مشخص شد كه به ترتيب حدود 65.57، 23.62 و 10.81 درصد از وسعت منطقه در محدوده پتانسيل فرسايش متوسط، كم ‌و زياد قرارگرفته است. هم‌چنين فرسايش واقعي خاك به ترتيب 53.83، 15.53، 30.64 درصد در محدوده كم، متوسط و زياد قرار دارد. بر همين اساس و در راستاي مهار فرسايش و جلوگيري از اثرات منفي و توسعه آن در حوزه آبخيز بريموند، استفاده از اراضي متناسب با توانايي و استعداد آن‌ها، حفظ وضعيت پوشش فعلي و انجام طرح‌هاي مديريتي باهدف احيا پوشش گياهي پيشنهاد مي شود.