رابطه خودكارآمدي با يادگيري خودتنظيمي درآموزش مجازي دانشجويان در دوران همه‌گيري كوويد 19

مقدمه: در دوران همه‌گيري كوويد 19، استفاده از آموزش از راه دور در مراكز دانشگاهي آزاد اسلامي رشد ويژه اي يافت و بكارگيري اين سيستم آموزشي در دانشجويان اين مراكز، جديد محسوب شده و با تبعاتي تحصيلي نيز همراه بود. لذا بر اين اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه خودكارآمدي با يادگيري خودتنظيمي در آموزش مجازي دانشجويان در دوران همه‌گيري كوويد 19 انجام گرديد. روش كار: اين مطالعه با روش توصيفي از نوع همبستگي انجام شد. جامعه آماري، كليه دانشجويان پرستاري و مامايي دانشكده هاي پرستاري مامايي دانشگاه آزاد اسلامي استان مازندران به تعداد 1248 نفر بود كه با روش نمونه گيري تصادفي طبقه اي طبق جدول كرجسي و مورگان 297 نفر (مامايي= 125نفر و پرستاري= 172 نفر) به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامه هاي راهبردهاي يادگيري خودتنظيمي پينتريچ وديگروت (1990) با 47 گويه و خودكارآمدي عمومي شرر (1982) با 17 گويه بود. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آزمونهاي توصيفي مانند ميانگين، انحراف معيار و نيز از آزمون ضريب همبستگي پيرسون استفاده شد. كليه مباحث آماري با استفاده از نرم افزار آماري SPSS ورژن23 و سطح معني داري (0.05 α) مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج نشان داد كه بين خودكارآمدي و ابعاد آن (تلاش، پشتكار و ابتكار) با يادگيري خودتنظيمي (0.001 p) و ابعاد آن (جهت گيري دروني هدف (0.001 p)، ارزش تكليف (0.001 p) و تفكر انتقادي (0.001 p)) در دوره هاي آنلاين رابطه معنادار مثبت (مستقيم) وجود دارد. نتيجه گيري: به طور كلي مي‌توان نتيجه گرفت كه با افزايش خودكارآمدي سطح يادگيري خودتنظيمي در دانشجويان پرستاري و مامايي افزايش مي‌يابد لذا يكي از شيوه ها و روش هاي مؤثر در افزايش ميزان يادگيري خودتنظيمي دانشجويان در دوره هاي آنلاين، توجه و تمركز بر ميزان خودكارآمدي آنان است.