بررسي مقايسهاي بين تفسير الميزان و پرتوي از قرآن در آيات علمي قرآن

يكي از روشهاي مهم در تفسير، روش تفسير علمي است كه به كمك آن اعجاز علمي قرآن نيز ثابت ميشود، مفسران بسياري بويژه در قرن حاضر، در اين راه قدم گذارده‌اند. روش تحقيق: اين نگاشته با روش تحليل لفظ و محتوا و رويكرد مقايسهاي، نظرگاه دو مفسر گرانقدر جهان تشيع يعني آيت‌الله طالقاني و علامه طباطبايي در تفسير علمي آيات را مورد بررسي قرار داد. يافتهها: اين بررسي نشان داد آيت‌الله طالقاني در تلاش است با تبيين آيات علمي و تطبيق يافته‌هاي علمي روز بر آيات قرآن، بين علم و دين پيوند برقرار سازد، علامه طباطبايي نيز به تبيين و تفسير آيات علمي قرآن و تبيين پديده‌هاي طبيعي همت گماشته و بسيار با احتياط و با نظرداشت سياق و سباق، به تفسير علمي آيات پرداخته، اما در اين ميان، آسيبهايي متوجه تفسير پرتوي از قرآن شده كه در الميزان مشاهده نميشود، از جمله تطبيق آيات قرآن بر نظرياتي كه هنوز اثبات قطعي نشده مثل نظريه داروين، آسمآنهاي نه گانه و مواردي از اين دست، همچنين دور شدنْ از دلالت‌هاي لفظي آيات و برشماري مصاديقي براي آيات كه بسيار بعيد مي‌نمايد؛ مانند نظريۀ وراثت در آيه 34 آل عمران و 233 بقره، حمل معناي "ناصيه" بر مغز در آيه 56 هود، به قرينه معناي مجازي آيه ناصيه در 16 علق، نظرداشت معناي "آنچه" براي "ما"ي موصوله در آيه 6 سوره شمس، در حالي كه منظور از "ما" ذات باري تعالي است و مواردي از اين دست، اما الميزان از چنين مواردي پيراسته است.