تاثير محيط باليني حمايتي بر رضايتمندي دانشجويان پرستاري در دوره كارآموزي

مقدمه:  آموزش باليني زيربناي آموزش پرستاري است. علاوه بر محيط آموزشي، محيط حمايتي هم ممكن است در دستيابي به اهداف كارآموزي ها و رضايتمندي دانشجويان از كسب مهارتهاي باليني كمك كننده باشد، پژوهش حاضر با هدف تعيين تاثير محيط باليني حمايتي بر رضايتمندي دانشجويان پرستاري در دوره كارآموزي طراحي گرديد. روش كار: اين مطالعه يك نيمه تجربي پس آزمون با گروه كنترل بود كه با مشاركت 60 دانشجوي پرستاري كه به دو گروه مساوي مداخله و كنترل تخصيص تصادفي شدند، در بيمارستانهاي آموزشي مشهد در سال تحصيلي 1399-1398 انجام شد. براي دانشجويان گروه مداخله، برنامه محيط باليني حمايتي كه شامل سه جزء دانشي، مهارتي و بستر يادگيري بود، مدت دو هفته (50 ساعت) برگزار شد. بعد از مداخله رضايتمندي آنها با پرسشنامه استاندارد رضايتمندي از آموزش باليني سنجيده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار 16- SPSS و آزمونهاي تي مستقل و كاي اسكوئر تحليل شدند. سطح معناداري در كليه آزمونها 0.05 در نظر گرفته شد. يافته ها: ميانگين و انحراف معيار سن دانشجويان گروه مداخله 0.8±20.9 و كنترل 1.1±20.3 بود (0.232p=). آزمون تي مستقل نشان داد، بعد از مداخله، ميانگين نمره كلي رضايتمندي دانشجويان گروه مداخله (11.4±85.4) به ميزان 26.9% بيشتر از گروه كنترل (15.8±67.3) بود (0.001 p). بيشترين نمره رضايتمندي مربوط به حيطه عملكرد مربي در گروه مداخله و كمترين نمره رضايتمندي مربوط به حيطه برخورد با دانشجو در گروه كنترل بود P 0/05. نتيجه گيري: ايجاد محيط باليني حمايتي، رضايتمندي دانشجويان را خصوصا در حيطه عملكرد مربي و برخورد با دانشجو بيشتر ارتقا مي دهد و توصيه مي شود در برنامه ريزي آموزش باليني پرستاري توجه بيشتري به آن شود.