توسعه ميان افزا رويكردي فرهنگ محور به آثار تاريخي موجود در بافت‌هاي تجميعي جديد شهري ( مطالعه موردي بافت پيراموني حرم مطهر امام رضا (ع) )

شهر درواقع مانند موجود زنده اي است كه ادامه زندگي آن با توجه به حفظ آثار و ارزش هاي موجود در آن امكان پذير مي باشد. بافت هاي تاريخي به‌عنوان بخش مهمي از شهر، نشانه موجوديت شهر هستند و امروزه عدم توجه مطلوب به آن ها باعث ايجاد مسائل و مشكلات مختلفي شده است، از سوي ديگر اين بافت‌ها مي‌توانند داراي كاركرد فرهنگي و آموزشي نيز باشند. نگاه صرفاً مادي گرايانه به اين گونه آثار تاريخي به‌خصوص در شهر مقدس مشهد، باعث از بين رفتن مفهوم اين كلان‌شهر نزد ساكنين و زائرين شده است. توجه به بافت هاي تاريخي به‌عنوان ارزش و ساختار اصلي شهرهاي تاريخي، مساله مهمي است كه گاهي در برنامه ريزي طرح هاي جامع و توسعه هاي شهري جديد به فراموشي سپرده مي شود. هدف اصلي از انجام اين تحقيق شناسايي و تأكيد بر حفظ آثار تاريخي با استفاده از روش‌هاي طراحي مدرن به‌منظور كارا كردن اين عناصر و معرفي كاركرد آموزشي آن بوده است. جامعه هدف در اين تحقيق آثار تاريخي واقع در قطاع 4 طرح ثامن، اطراف حرم مطهر امام رضا است. روش تحقيق در اين مقاله توصيفي- تحليلي بود. بدين منظور، مطالعات در مورد شيوه ها ي مختلف حفظ و نگهداري، به‌صورت اسنادي گردآوري‌شده‌اند و مطالعات ميداني براي امكان بازآفريني فضاي جديد معماري با استفاده از آثار موجود انجام گرفته است. درنهايت طرحي ميان افزا به‌منظور حفظ آثار با ارزش تاريخي در محدوده معرفي‌شده، ارائه شده است.