تفسير تطبيقي آيه «صادقين» در تفاسير اماميه و زيديه

آيه نوزدهم سوره توبه، مشهور به آيه «صادقين» است. شأن نزول آن، بيان فضلت وبرتري پيامبر اسلامj است. شماري از مفسرين اماميه معتقدند كه بر پايه‌ي دلالت التزامي و توّسع معنايي، اين آيه را ميتوان دال بر عصمت ائمه اطهار نيز قلمداد نمود. لازم به ذكر است كه در ميان مذاهب اسلامي مذهب اماميه قائل به عصمت امامان هستند. ازنظر اماميه همه امامان معصوم‌اند وليكن زيديه عصمت را منحصر به اصحاب كساء دانسته و به ائمه‌ي ديگر قابل تسرّي نميدانند. هردو گروه نيز استدلال‌هاي خاص خود رادارند. مقاله پيش رو، تلاش ميكند بر پايه‌ي تفسير تطبيقي آيه «صادقين» به اين پرسش كه آيا ميتوان بر مبناي اين آيه، طبق تفاسير اماميه و زيديه، استدلال متقن و موّجهي براي عصمت ائمه اهل‌البيت ارائه نمود يا خير؟ نشان خواهد داد كه استدلال اماميه بر اساس اين آيه در راستاي اثبات عصمت ائمه‌ي اهل‌البيت و گستره شمول آن، قابل دفاع‌تر از ديدگاه زيديه است كه عصمت را منحصر به اصحاب كساء ميدانند.