نقش تكتونيك فضا بر فرم بنا با هدف بهبود ارتباط بين بنا و بستر بناهاي فرهنگي در 1357 تا 1399

بيان مسئله: در حال حاضر، افزايش ساخت‌وساز منجر‌به ايجاد واگرايي و كاهش ارتباط مؤثر در رابطه ميان فرم، فضا، بستر و معماري شده است كه اين خود مي‌تواند باعث كاهش تجربه و درك مخاطب از مفهوم عميق و واقعي بنا شود. در عين حال تكتونيك به‌عنوان يك تكنيك ديرپا با مفهوم فن و هنر شاعرانه‌ساختن مي‌تواند پاسخي براي معماري مدرن كه معمولاً خالي از حس معماري است فراهم كند. نگرش تكتونيك را به‌عنوان عامل وحدت فضا و فرم در ارتباط با بستر مي‌توان تعريف كرد.هدف پژوهش: پژوهش حاضر جهت تبيين چگونگي نسبت تكتونيك فضا و فرم كالبدي بناهاي فرهنگي معماري معاصر ايران با بهره‌گيري از تكنيك‌هاي سنجش معنا در طي چهار دهه اخير انجام شده است.روش پژوهش: پژوهش حاضر به شيوه تركيبي و در زمره پژوهش‌هاي توصيفي-تحليلي انجام شد. براي انجام اين امر مباني نظري پژوهش و مطالعات ميداني به روش تركيبي مورد بررسي قرار گرفته شد و از متون، منابع و اسناد تصويري به‌صورت كتابخانه‌اي استفاده شد. تكنيك اصلي مقايسه معناي دريافتي از بناهاي فرهنگي معاصر در دوره‌هاي زماني يكسان به شيوه افتراق معنايي است. براساس تحليل‌ها و نظر كارشناسان الگوي مناسب استخراج شد.نتيجه‌گيري: يافته اصلي پژوهش نشان‌دهنده آن است كه بين تكتونيك فضا و فرم كالبدي رابطه خطي معني‌داري در هيچ يك از دوره‌هاي زماني وجود ندارد. تشريح اجزاي مدل مفهومي پژوهش به اين صورت است كه تغيير در تكتونيك فضا موجب تغيير در فرم كالبدي بنا نمي‌شود. بنابراين مي‌توان نتيجه گرفت، فرم در معماري معاصر ايران حتي در تصور ذهني افراد مفهومي متفاوت با تكتونيك فضا دارد.