بازتعريف آق اوي: الگويي براي مسكن انتقالي پس از سيل 1398 گلستان

بيان مسئله: تأمين مسكن موقت پس از سانحه به‌منظور حفاظت از آسيب‌‌ديدگان و ازسرگيري فعاليت‌‌هاي روزمره ي آنان اهميت دارد، اما ممكن است يك انتقال واقعي سكونت را ايجاد نكند. باگذشت سه سال از سانحه ي سيل در روستاي چن‌‌سولي، شكل‌‌هاي مختلفي از انتقال سكونت مشاهده مي‌‌شود. در‌‌حالي‌‌كه در برخي نمونه‌‌ها انتقال سكونت از طريق اتمام بازسازي مسكن دائم و يا تكامل تدريجي مسكن موقت به انجام رسيده است، تعدادي از خانوارهاي آسيب‌‌ديده همچنان در آلاچيق‌‌هاي موقت به سر مي‌‌برند و يا به خانه‌‌هاي آسيب‌‌ديده ي پيشين خود بازگشته‌‌اند و سلامت و ايمني آنان در خطر است. هدف پژوهش: ارائه ي نظريه‌‌اي كه بتواند انتقال سكونت آسيب‌‌ديدگان از حالت موقت به دائم در روستاي چن‌‌سولي را تبيين كند. روش پژوهش: اين پژوهش جهت شناسايي عوامل مؤثر بر انتقال سكونت خانوارهاي آسيب‌ديده از رويكرد كيفي و روش نظريه ي زمينه‌‌اي بهره گرفته است. گردآوري داده‌ها از طريق مشاهده ي مشاركتي و مصاحبه‌هاي نيمه‌ساختاريافته صورت گرفته است. انتخاب نمونه‌ها به‌صورت هدفمند و براساس نمونه‌گيري نظري به انجام رسيده و تا مرحله ي اشباع نظري ادامه يافته است. تحليل داده‌ها از طريق كدگذاري داده‌هاي كيفي به انجام رسيده است. نتيجه‌گيري: بازتعريف الگوي مسكن آق‌‌اوي باهدف انتقال سكونت آسيب‌‌ديدگان ناشي از سيل از طريق بازآفريني معناي مكان امكان‌‌پذير است. مدل زمينه‌‌اي اين تحقيق نشان مي‌‌دهد، اين امر به شرايط «شيوه ي حمايت از تأمين اسكان» و «اقتصاد محلي»، تأمين «ايمني و امنيت»، و «آسايش اقليمي» وابسته است. تعاملات ساكنين نسبت به شرايط مزبور در قالب مقولات «مشاركت جمعي»، «ظرفيت‌‌هاي آق‌‌اوي»، «احساس تعلق»، «تكامل تدريجي»، و «فرم مسكن موقت» دسته‌‌بندي شدند. در‌‌نهايت پيامدهاي حاصل از اين تعاملات به‌‌صورت استفاده از «گزينه‌‌هاي استفاده ي مجدد» از اسكان موقت، تلاش براي «حفظ هويت فرهنگي»، و در تعدادي از نمونه‌‌ها «عدم انتقال سكونت» بروز كرده است.