ارزيابي محله‌هاي بافت تاريخي باغ‌شهر خوانسار از نظر پايداري كالبدي (مورد مطالعه: محلۀ پُلِگوش)

بيان مسئله: در چند دهه اخير تغييرات و تحولات مختلف موجب آسيب به بافت تاريخي محله‌هاي شهر خوانسار شده است. از اين‌رو بايد در جهت ايجاد پايداري در اين محله‌ها گام برداشت. پايداري در محله در گرو پايداري در چهار بخش اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، زيست‌محيطي و كالبدي است. به ‌منظور دستيابي به پايداري در سه بخش اول، ابتدا بايد به پايداري در سطح كالبدي كه زيرساخت و پايه سه بخش ديگر محسوب مي‌شود، دست ‌يافت. اگر ضرورت ايجاد پايداري كالبدي در سطح محله پلگوش مطرح باشد، مي‌توان سؤال كرد كه شاخص‌هاي پايداري كالبدي كدامند؟ و با توجه به اين شاخص‌ها محله پلگوش در چه سطحي از پايداري كالبدي قرار دارد؟ هدف پژوهش: اين پژوهش با بيان مفهوم پايداري محله به دنبال استخراج شاخص‌هاي پايداري كالبدي و ارزيابي محله پلگوش خوانسار با توجه به اين شاخص‌ها است. روش پژوهش: در اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي-تحليلي و با بهره‌گيري از استدلال منطقي و مبتني بر مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني، شاخص‌هاي پايداري كالبدي استخراج مي‌شود و با توجه به آن محله پلگوش ارزيابي مي‌شود. به ‌منظور تحليل محله پلگوش از سه روش بررسي‌هاي ميداني، مطالعه طرح جامع شهر خوانسار و مصاحبه‌هاي عميق با ساكنين استفاده شده است. نتيجه‌گيري: نتايج پژوهش حاكي از آن است كه شاخص‌هاي پايداري كالبدي شامل هفت شاخص معماري ساختمان‌ها، چندعملكردي‌بودن ساختمان‌هاي عمومي، كاربري‌هاي استاندارد، تحرك و پويايي، فضاهاي عمومي، دسترسي مناسب و كيفيت كالبدي است. با توجه به شاخص‌هاي فوق و براساس تحليل و بررسي‌هاي صورت‌گرفته در محله پلگوش سه شاخص كاربري‌هاي استاندارد، دسترسي مناسب و كيفيت كالبدي پايدار، شاخص معماري ساختمان‌ها، نيمه‌پايدار و سه شاخص چند عملكردي‌ بودن ساختمان‌هاي عمومي، تحرك‌ و پوياي و فضاهاي عمومي، ناپايدار هستند.