بررسي مقايسه‌اي حيات طيبه از منظر علامه طباطبايي و آيت الله مصباح يزدي

يﮑﯽ از مهم‌ترين دﻏﺪﻏﻪ‌ﻫﺎي ﺑﺸﺮ، چگونگي داشتن حياتي پاك، آرام و بي‌آلايش با كم ترين رنج و سختي و حياتي جاودانه است. اين ﭘﮋوﻫﺶ، با روش تحليلي و مطالعه اسنادي، در پي پاسخ به اين ﺳﺆال اﺳﺖ ﮐﻪ »ﺣﯿﺎت ﻃﯿﺒﻪ از ديﺪﮔﺎه ﻋﻼﻣﻪ ﻃﺒﺎﻃﺒﺎيﯽ و آيت‌الله مصباح به چه معنا است و راه هاي وصول به آن كدامند؟ يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه از منظر علامه، حيات طيبه در همين دنيا و حياتي جديد و مختص مردم مؤمن داراي عمل صالح است. اما از نظر آيت‌الله مصباح، نفس طيبه داراي حيات طيبه، درجاتي دارد كه اگر كسي انسان بالفعل شد و به مرحله بالاتر از حيات معقول رسيد، داراي حيات طيبه خواهد شد. از نظر ﻋﻼﻣﻪ، يﮑﯽ از عوامل نيل انسان به حيات طيبه، عبادت و بندگي اوست كه از خودشناسي وي نشات مي‌گيرد، اما استاد مصباح علاوه بر خودشناسي، بر نقش كليدي ميل و گرايش فطري انسان و محبت و كشش به خداشناسي نيز تاكيد دارد. همچنين هر دو استاد ترك لذت‌هاي زودگذر دنيايي و نقش بندگي و پذيرش ولايت ائمه(ع) و ايمان قرين با عمل صالح را در وصول انسان به حيات طيبه مؤثر مي‌دانند. از منظر استاد مصباح، آنچه مطلوب بالذّات است، «ارزش ذاتي» است، كه مصداق آن «كمال انسان»  و مصداق كمال انسان هم «تقرّب به خدا» است كه اوج كمال و سير انسان و فلسفه اصلي خلقت انسان است.