مطالعه تطبيقي حكمراني خوب از منظر نامۀ 53 نهج البلاغه و آراي اسكاپي

حكمراني خوب كه اخيراً توسط انديشمندان غربي مطرح شده است، به واقع مدلي براي ارزشيابي پيشرفت است كه كشورهاي غربي به دنبال القاء آن به ديگر كشورها هستند و آنرا كليد پيشرفت جوامعِ در حال توسعه ميشمارند. حكمراني خوب از وجود سه بخش: دولت، جامعۀ مدني و بخش خصوصي توأم با ارتباطات متقابل آنها و ويژگيهاي هشتگانۀ: پاسخگويي، شفافيت، مسؤوليت پذيري، حاكميت و برابري، رضايت و توافق جمعي، مشاركت، تبعيت از قوانين و مقررات و كارآيي و اثربخشي، تشكيل گرديد. اين نوشتار با استواري بر روش توصيفي تحليلي، تفاوت ماهوي و مبنايي حكمراني خوب براساس تطبيق نامۀ 53 نهج البلاغه با آراي اسكاپي را بررسي نموده. لذا ابتدا حكمراني خوب و شاخصهاي آن بررسي و سپس حكمراني خوب و شاخصهاي آن براساس فرمان امام علي عليه السلام با حكمراني خوب از ديدگاه نهادهاي بين المللي مقايسه گرديد. نتيجه اينكه حكمراني خوب از ديدگاه نهادهاي بين المللي يا منطق‌هاي آن(اسكاپ) بر محوريت انسان استوار است؛ در حاليكه حكمراني خوب و شايسته براساس شاخص‌هاي نامۀ 53 نهج البلاغه بر محوريت خدا قرار گرفته كه تمام ابعاد زندگي انسان را به شيوه‌اي كاملتر ديده است. تفاوت اساسي حكمراني براساس نامۀ 53 نهج البلاغه با حكمراني خوب (اسكاپي)، در مباني قانونگذاري است، زيرا امام عليه السلام، قانون و قانون گذاري را منحصر به خداوند يا كساني مي‌دانند كه از طرف خداوند باشند در حاليكه در نوعِ اسكاپي، قانون و قانونگذار، مردمند.