بررسي و تحليل مقالات فرهنگي به تأسي از آموزه‌هاي نهج‌البلاغه (از سال 1380 تا 1395)

آموزه‌هاي والاي نهج‌البلاغه در راستاي تحقق مفاهيم بلند و مضامين عالي قرآن مجيد معنا مي‌يابد. هدف از اين پژوهش بازشناسي و تحليل مقالات نوشته شده در خصوص نهج‌البلاغه با رويكرد فرهنگي طي پانزده سال (از سال 1380 تا سال 1395) است. از آنجا كه اكثر پژوهش‌هاي انجام شده امروزه در قالب مقاله درآمده و آنچه در اين تحقيقات عرضه مي‌شود عصاره‌ي معارف نهج البلاغه است؛ بر اين اساس نگارنده به‌دنبال اين سؤال كه ميزان توجه نويسندگان به مسايل فرهنگي تا چه حد بوده و به كدام مفاهيم حوزه فرهنگي در نهج البلاغه پرداخته‌اند؛ مقالات نوشته شده در اين خصوص بر اساس فهرست مقالات فارسي و كتاب‌شناسي نهج‌البلاغه،‌ شناسايي، بازيابي و طبقه‌بندي شد. سپس با استفاده از روش كيفي از نوع تحليل محتوا مفاهيم و آموزه‌هاي فرهنگي نهج‌البلاغه از مقالات استخراج و بعد از استنتاج آماري مفاهيم، و گاهي تصحيح بعضي از ارجاعات، يافته‌هاي تحليل توصيفي ارائه شد و مشخص گرديد از ميان مفاهيم استخراج شده بيش‌ترين فراواني مربوط به مفهوم معاد و ياد آخرت با 215 مصداق و 27 فراواني، و بقيه مفاهيم فرهنگي با فراواني‌هاي نسبي بعد از آن، مورد توجه نويسندگان در اين بازه زماني بوده كه دلايل كمّي و كيفي توجه به اين مفهوم ارائه شده است.