بيماري‌هاي روحي و رواني و شيوه‌هاي درمان آنها در نهج‌البلاغه

بيماري‌هاي روحي و رواني از جمله بيماري‌هايي است كه توجّه به آن در جوامع امروزي مغفول مانده است. در اين پژوهش برآنيم تا با روش توصيفي- تحليلي و براساس شيوه مستندات كتابخانه‌اي به اين سوال مهم پاسخ دهيم كه بيماري‌هاي روحي و رواني در نهج‌البلاغه كدام‌اند؟ و شيوه درمان آن چگونه است؟ از اين رو دامنه اين پژوهش مبتني بر امراض نفساني نااميدي، غفلت، عجب و كبر خواهد بود. براساس يافته‌هاي تحقيق، بسياري از اين بيماري‌ها در بستر دين جزو صفات ذميمه محسوب مي‌شود كه مانع خودشناسي و معرفة‌الله مي‌شود. براساس نگرش امام علي عليه السلام، منشأ ايجاد اين امراض، در دو مقوله خودشناسي و خداشناسي جاي دارد. به طوري‌كه براي درمان چهار مرض فوق، از سلاح صبر و توكل به مبدأ وجودي، اطاعت و ذكر خداوند، تدبّر در امور نظام هستي و پي بردن به عظمت پروردگار و در نهايت توجّه به آفرينش انسان از ماده‌اي ناچيز و اساس قراردادن اصل تواضع و خشوع بهره مي‌برد. از رهگذر عمل به برخي تعاليم و نسخه تجويزي حضرت امير عليه السلام، توجّه به معرفت نفس منجر به معرفةالله شده و اين امراض در مسير نيل به آرمان‌هاي بشريت و كمال مطلوب رفع مي‌شود.