استدلال عقلي و پيش فرضهاي معصومان(ع) درطريق هدايت

ترديدي نيست كه ائمه (ع) از انسان‌هاي كامل بوده و هدايت ساير انسان‌ها را به عهده داشته و دارند. هدايت انسان‌ها توسط معصومين( ع)، نيازمند ابزاري مناسب همچون، استفاده از براهين و استدلال‌هاي منطقي و عقلي دارد. در اين پژوهش ضمن معرفي منابع معرفتي انسان(حس و عقل)، برخورداري انسان از قوه عاقله و مفكره و نيز ناكافي بودن شناخت اين قوه بدليل محدوديت و وقوع خطاء در آن، مورد بررسي قرار گرفته است. براين اساس، معصوم(ع) ضمن قبول حجيت تفكر انسان، آن را كامل و بدون نقص ندانسته و از طرفي آن را بطور كامل غلط نمي‌پندارد و لذا معصوم (ع) از اقامه استدلال عقلي در جهت هدايت و القاء پيام خود به انسان استفاده نموده‌ است. در نهايت با توجه به اينكه تحقق هدايت و كمال انسان بدون مساعدت هدايتگران الهي مقدور نيست.معصوم(ع) با توجه به اين بستر، به حكم عقل، از برهان و استدلال در پيگيري اهداف هدايتي خود در مواجهه با انسان ، استفاده كرده‌ است.