بررسي امكان دانش فراحسي«انقذافي و موهبتي» الهي از منظر روايات اسلامي با عنايت به نقش ان در تعالي علوم انساني

همواره نخبگان بشريت دغدغه توسعه دانش هاي خود را داشته اند در اين ميان، ادراك هاي فراحسي و موهبتي كه با تقوي و ايمان الهي رابطه جدي دارد، مي تواند معرفت‌بخش و واقع‌نما باشند. هدف: بررسي امكان علوم فراحسي موهبتي الهي و نقش انها در تعالي علوم انساني مي باشد. روش: اين نوشتار خواهد كوشيد با رويكردي توصيفي ـ تحليلي در پرتو نگرش استنتاجي از منابع ديني، به تبيين مفهوم، نقش و قابليت هاي دانشهاي موهبتي در باروري علوم انساني بپردازد. يافته ها: بشر جديد با نفي بهره مندي دانش هاي انساني از هرگونه انديشه قدسي و متافيزيكي، در نظام شناختي خود در بحرانها و چالشهاي عميق و بنيادين همچون محدوديت ابزار شناختي، نگاه حداقلي، براي ابعاد زندگي انسان فرو رفته است. از سوي ديگر با عنايت به مبادي معرفت شناسي، هستي شناسي، انسان شناسي، انديشه ايتايي الهي و با باور به فرونكاستن اين اموزه ها در حد مسائل نمادين و همچنين امكان احاطة فراگير آنها بر ساختار وجودي و نيازهاي حقيقي انسان، كمك به تدوين و ساختمند نمودن علوم ارزشمند انساني حداكثري، تاكيد داشته است. نتيجه گيري: انديشه هاي موهبتي، حاوي گزاره‌هاي، كاشف از احوال و واقعيت هاي انسان مي باشد. نحو حضور اين معارف در قلوب مستعد پاك، مي تواند به صورت ايتايي و الهي، پديدار گردد.