ظهور و خفاي وجود در فلسفه ملاصدرا و هايدگر

نحوه نگرش آدمي به مساله وجود محور افكار و اعمال آدميان است. و غفلت از وجود سبب بي معنا شدن زندگي و جهان آدمي مي شود. وجود محور نظام فلسفي صدراست و بر اساس آن رابطه آدمي با عالم واقع و مساله حقيقت تبيين مي شود. هايدگر در جهان معاصر جزء نادر انديشمنداني است كه وجود را محور انديشه خود و درمان پوچ گرايي جهان معاصر را در كشف وجود و رابطه آدمي با آن مي داند. در اين نوشتار كه به روش كتابخانه اي انجام شده است با تحليل و مقايسه نظر اين دو متفكر روشن مي گردد كه هر دو از اصالت ماهيت عبور مي كنند به اصالت وجود مي رسند و حقيقت را مبتني بر ظهور وجود در آدمي مي دانند و به ظهور و خفاي وجود توام با هم معتقدند زيرا وجود همواره در جلوه اي خاص بر آدمي پديدار مي شود و هرگز وجود به طور كامل براي آدمي مكشوف نمي شود.