ديدگاه استاد سبحاني و اشاعره پيرامون اخلاق هنجاري و كرانه هاي آن

علم اخلاق درباره اهميت والاي انسان بحث و مطالعه ميكند و اثبات پيوستگي اصول ان، از شاخه هاي مسئله تحسين و تقبيح است. كليت و پيوستگي اصول علم اخلاق با تغيير مقتضيات، عادات، تقاليد دچار دگرگوني نمي شود. مباحث ناظر به تحسين و تقبيح نيز از مسائل كاربردي و زيربنايي علم اخلاق است و اختلاف قرائت و برداشت حسن و قبح در علم اخلاق نگره هاي متهافتي ايجاد كرده است. اين نوشتار با روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانهاي ضمن عنايت به مباني نظري اشاعره و استاد سبحاني درباره حسن و قبح به اثربخشي آن به مكاتب اخلاق هنجاري پرداخته است. معرفت شناسي اشاعره نسبت به حسن و قبح شرعي پيامدهاي متعددي به دنبال داشته است همچون باور به كسب و اطاعت به جاي خلق و توليد، ايلام، جواز عوض و عدم آن، جواز تكليف مالايطاق و عدم تكليف، تبعيض ميان انسان‌ها در دنيا و آخرت، نبوت و عصمت، ارسال رسل و عدم آن، تسخير، تفضل الهي نسبت به همه يا بعضي از بندگان حتي فساق و كافران. از ديگر سو استاد سبحاني با پيجويي نظريه فطرت اخلاقي و تكيه بر حسن وقبح ذاتي، نظريه اخلاقي خود را با بحث از اخلاق هنجاري آغاز مي نمايد و به طور كلي در پي تبيين نظامي از قواعد و اصول حاكم بر افعال اخلاقي است. نوعي تامل فلسفي درباره اصول اخلاقي و ارائه دليل براي اعتقادات و ارزش‌ها از منظر استاد سبحاني منجر به ارائه اخلاق جاويدان و فطري شده است.