بررسي و تحليل سلوك اجتماعي در مثنوي مولوي

مثنوي معنوي اثر جاودانۀ مولانا جلال الدين محمد بلخي به مثابۀ اثري از آثار موفق ادبي ايران و جهان، نمونه اي ارزنده و مهم در تاريخ ادبيات جهان است كه با تحليل جامعه‌شناختي آن، از منظر سلوك اجتماعي مي توان به اطلاعات زيادي از اوضاع اجتماعي و بايدها و نبايدهايي كه از فكر و تجربه و روان شناسي اجتماعي مولانا سرچشمه مي گيرد و از آن به انديشۀ سلوك اجتماعي تعبير مي شود، دست يافت. در اين پژوهش كه به شيوۀ توصيفي، تحليلي تدوين شده است، دورۀ زماني قرن هفتم را در نظر خواهيم داشت كه در آن به نقش هاي اجتماعي، هنجارها و كنش ها و مقوله هاي مهم اجتماعي و نيز نهادهاي اجتماعي خواهيم پرداخت. همچنين با توجه به جايگاه مهم مولانا در ادبيات، فرهنگ و تاريخ ايران زمين و نقش بي چون و چراي وي در تبيين آموزه هاي عرفاني، اخلاقي، بررسي نگاه و رويكرد وي به سلوك اجتماعي از خلال آثارش به‌ويژه مثنوي معنوي بسيار ضروري به نظر مي رسد و اين مهم مي تواند ما را به آبشخورهاي فكري مولانا درباره ي سلوك اجتماعي رهنمون شود.