جايگاه آتش و آيين‎هاي مربوط به آن در ايران با نگاهي به تحولات پسا اسلامي آن

آتش در طول تاريخ يكي از عوامل مؤثر و بنيادين در زندگي مردمان ايران باستان و از آخشيج‌هاي (عناصر) مقدس، در آيين مزديسنا است. آتش پيش از ظهور زرتشت و از همان ابتدا ميان ايرانيان از قداست برخوردار بود و به عنوان يكي از خدايان برجسته، مورد پرستش و پس از ظهور زرتشت، با آيين ويژه‎اي در آتشكده‎ نگهداري مي‎شد، چراكه آتش را از همان ابتدا به عنوان يكي از نيروهاي قهار طبيعت كه داراي نيروي سحرآميز مقتدري باشد مي‎دانستند. آنچه اين نوشتار در صدد واكاوي آن است تحولاتي است كه آتش پس از ورود اسلام به ايران و اسلام آوردن تدريجي بيشتر ايرانيان به لحاظ جايگاه و كاركرد از سر گذرانده است. لذا، اين پژوهش، با روش تحليلي و با شيوۀ كتابخانه‎اي به اين امر پرداخته است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد، آتش در ايران پس از اسلام همچنان جايگاه مهمي داشته و در آيين هاي ايرانيان در اشكال و گونه‌هاي مختلف از جمله سوگند به آتش در دعاوي بعضي از اقوام و همچنين در آيين هاي مربوط به ازدواج و نيز سوگواري همچنان ادامه يافته است.