توسعه روشي جهت انتخاب سيستم روسازي (بالاستي- بدون بالاست) بر مبناي معيارهاي فني- اقتصادي

موضوع انتخاب نوع سيستم روسازي از يك سو تابع معيارهاي فني و از سوي ديگر تابع هزينه‌هاي چرخۀ عمر اين خطوط مي‌باشد. در اين مقاله تلاش شده تا با ارائۀ مدل تصميم‌گيري IRSST مبتني بر هر دو دسته معيارهاي فني و اقتصادي، امكان انتخاب نوع سيستم روسازي (بالاستي- بدون بالاست) فراهم گردد. در اين راستا در قالب يك مطالعۀ موردي براي راه‌آهن سريع‌السير قم- اصفهان در محدودۀ Km 5 + 000~Km 29 + 110 ، با توسعۀ يك مدل كامپيوتري در محيط پايتون بر مبناي الزامات IRS 70727، ابتدا بر اساس معيارهاي فني و اطلاعات پروژۀ مذكور نقاط اجباري براي انتخاب سيستم روسازي در محدودۀ مورد نظر مشخص شده و سپس درخصوص ساير نقاط، انتخاب سيستم بر مبناي معيارهاي اقتصادي (هزينه چرخه عمر) صورت گرفته است. از آن جا كه انتخاب سيستم بر مبناي معيارهاي اقتصادي تابع نرخ تورم (i) و تنزيل (r) است، و در عين حال اعداد مربوط به هزينه دوره عمر در سيستم-هاي روسازي بدون بالاست و بالاستي به طور دقيق در ايران مشخص نيست، لذا با پذيرفتن اعداد اعلام شده توسط IRS 70727، در بخشي از تحقيق روي اين دو پارامتر تحليل حساسيت در محدوده 0≤i≤3 و 0≤r≤8 صورت گرفته و تأثير آن بر نوع سيستم روسازي در طول مسير بررسي شده است. در ادامه نتايج در قالب تغيير نوع سيستم روسازي در طول نسبت به طول كل بخش بالاستي و بدون بالاست و منحني‌هاي توزيع چگالي كرنل 2^( KDE) براي مقادير مختلف i و r ارائه شده‌اند. بررسي نتايج به دست آمده مبين آن است كه تا زماني كه نرخ تنزيل كمتر از نرخ تورم باشد خط بدون بالاست به عنوان روسازي مطلوب معرفي مي شود. ليكن در مواقعي كه نرخ تنزيل بيش از نرخ تورم است. هزينه دوره عمر روسازي بالاستي كمتر از روسازي بدون بالاست بوده و بنابراين روسازي بالاستي به لحاظ اقتصادي داراي مطلوبيت بيشتري است.