ارزيابي مقاومت رطوبتي و شيارشدگي مخلوط آسفالتي نيمه گرم اصلاح شده با افزودني معدني

اهميت حفظ محيط زيست در راستاي احداث روسازي موجب شده كه در سال هاي اخير تكنولوژي آسفالت نيمه گرم به عنوان يك روش نو همواره در جهت كاهش آسيب هاي زيست محيطي و همچنين كاهش هزينه توليد آسفالت به عنوان يك تكنولوژي دوستدار طبيعت شناخته شده و مورد استفاده قرار گيرد. اين تكنولوژي در مقابل مزيت كاهش دماي توليد و تراكم و ساير مزايا، داراي نقطه ضعف خرابي رطوبتي و عريان شدگي است. استفاده از افزودني هاي ضد عريان شدگي يكي از روش هاي بهبود مقاومت رطوبتي اين نوع مخلوط هاي آسفالتي مي باشد. اين پژوهش با هدف استفاده از درصدهاي مختلف گيلسونايت به عنوان اصلاح كننده در مخلوط آسفالتي نيمه گرم (WMA) و بررسي تاثير آن بر روي خصوصيات عملكردي بخصوص حساسيت رطوبتي مخلوط آسفالتي نيمه گرم انجام شده است. به منظور بررسي تاثير گيلسونايت در كاهش حساسيت رطوبتي از آزمايش اصلاح شده لاتمن استفاده شد و همچنين آزمايش مدول برجهندگي و آزمايش خزش ديناميكي جهت بررسي خصوصيات عملكردي مورد استفاده قرارگرفته‌اند كه نتايج نشان داد گيلسونايت به علت تركيبات معدني در خود، افزايش چسبندگي پيوند قير و سنگدانه را به دنبال دارد و داراي خصوصيات يك ماده ضد عريان شدگي بوده و پتانسيل افزايش عمر آسفالت نيمه گرم در برابر خرابي رطوبتي مناطق مرطوب را دارا مي باشد. همچنين نتايج آزمايش خزش ديناميكي حاكي از آن بود كه گيلسونايت مقاومت مخلوط آسفالتي در برابر شيارشدگي را به ميزان قابل توجهي افزايش داده و افزودني مناسبي براي جلوگيري از شيارشدگي مخلوط آسفالتي در مناطق گرمسير (جنوب كشور) مي باشد.