ارائه يك مدل تصميم‌گيري جهت تعيين برنامه بهينه تامين قير براي شركت‌هاي پيمانكاري راهسازي

پروژه‌هاي راهسازي اغلب پروژه‌هايي با مدت زمان چند ساله بوده و اجراي آسفالت جزء آخرين مراحل اجراي پروژه مي باشد. در حال حاضر اكثر شركت‌هاي راهسازي، قير مورد نياز خود را بدون استفاده از ابزارهاي برنامه‌ريزي و عمدتاً به روش خريد مستقيم در انتهاي پروژه تامين مي‌نمايند. با توجه به نوسانات قيمت قير در ايران و عدم رشد متناسب شاخص‌هاي تعديل، اين شيوه تامين قير يك روش بهينه محسوب نشده و موجب زيان پيمانكار مي‌شود. در اين مقاله با هدف كاهش زيان ناشي از نوسانات قيمت قير، مسئله تامين قير به روش ذخيره‌سازي مطرح شده كه در حال حاضر در شركت‌هاي پيمانكاري راهسازي رايج نمي‌باشد. تامين قير به روش ذخيره‌سازي در انبار يك اقدام پيشگيرانه در برابر زيان ناشي از افزايش قيمت محسوب شده اما هزينه‌هاي انبارداري و حمل مجدد را به شركت‌هاي پيمانكاري تحميل خواهد كرد. بنابراين اين چالش مطرح مي شود كه چه درصدي از قير مورد نياز به روش خريد مستتقيم تامين شده و چه ميزان آن از طريق ذخيره‌سازي تامين شود. پاسخ به اين سوال نيازمند استفاده از يك مدل تصميم‌گيري مبتني بر بهنيه‌سازي است. در اين مقاله يك مدل تصميم‌گيري جهت تعيين برنامه بهينه تامين قير در شركت‌هاي پيمانكاري راهسازي ارائه شده است. جهت بيان اهميت استفاده از اين مدل يك مثال كاربردي مورد بررسي قرار گرفت . در اين مثال 9 شرايط مختلف براي تامين قير مورد نياز در يك شركت پيمانكاري تعريف و سپس برنامه بهنيه به دست آمده براي اين 9 حالت با يكديگر مقايسه شدند. نتايج حاصل نشان داد كه كاهش زيان حاصل از بهره‌گيري از مدل تصميم‌گيري، حداقل %18 درصد و حداكثر %93 امكان پذير است. اين موضوع اهميت بكارگيري اين مدل در كاهش زيان شركت‌ را نمايان مي‌سازد.