نقد تحليلي شبهات متنوع ابن‌تيميه مربوط به‌آيۀ «مودّت»

يكي از آيات مورد استناد دانشوران شيعي در جهت وجوب مودّت به اهل‌بيت (عليهم السلام) و اطاعت از آنان؛ و نيز اثبات امامت ائمه معصومين (عليهم السلام)، آيه23/ شوري معروف به آيه «مودّت» است؛ ابن‌تيميه از جمله دانشوران اهل سنت است كه با طرح شبهات متنوع تاريخي، مفهومي، مصداقي، ادبي و كلامي؛ تلاش نموده است تا مفهوم واقعي تعبير«موده في القربي» را، محدود به حفظ رابطه خويشاوندي با خويشان پيامبر(ص) و عدم آزار رساني به آنان نمايد؛ و دلالت اين آيه بر لزوم رجوع مردم به اهلبيت (عليهم السلام) براي آگاهي از تفسير قرآن و دين و پذيرش امامت آن بزرگواران را منكر شود؛ از اين رو اين نوشتار كه با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و به شيوه توصيفي ـ تحليلي، به قصد اثبات بنيادي ترين ارمغان واقعه غدير (يعني محبت به اهل بيت و قبول امامت آنان) تدوين يافته؛ در پي پاسخ به اين پرسش است: شبهات ابن تيميه درباره آيه مودّت و نقد وارد بر آنها چيست؟ يافته‌هاي پژوهش حاكي از اين است كه: ابن‌تيميه در هريك از امور پيراموني آيه «مودّت»:(شأن نزول، مكان نزول؛ مفاهيم، مداليل و مصاديق و...)، ايجاد شبهه نموده؛ و مدعي اجماع بر تكذيب روايات متواتر موافق با ديدگاه شيعه گرديده، و درستي گفتار علامه حلّي، و دلالت ادله عقلي قطعي و سياق آيه بر ديدگاه شيعه را مورد ترديد و انكار قرار داده‌است؛ وي در مقام تفسير آيه «مودّت»، بر مبناي متعصبانه خويش، به گونه‌اي مرتكب تفسير به رأي شده كه حتّي اقوال افراد شاخص مورد وثوق خويش مانند ابن‌عباس، طبري، حاكم نيشابوري و... را نيز انكار نموده‌است؛ در ضمن، اموري همچون: وجود اجماع بر قول شيعه، نقل روايات متواتر همخوان با ديدگاه شيعه در منابع معتبر اهل‌سنت، و...؛ موجب بطلان قول ابن‌تيميه و صحّت قول شيعه خواهند بود.