روش شناسي گفت وگوي اديان در قرآن و سنت

No English title

پژوهش حاضر در راستاي اخذ شيوه ­هاي مقبول گفت­ وگو از قرآن، سيره نبوي و ائمه معصومين (ع) در گفت ­وگوي مؤثر و سازنده با پيروان ساير اديان و رسيدن به يك همزيستي مسالمت ­آميز با آنهاست. در اين پژوهش روش قرآن در تعامل ديني در دو بخش روش گفت­وگو و تعامل با پيروان ساير اديان مطرح مي­شود كه گفت­ وگو بر محور مشتركات، مجادله احسن، رعايت عدالت، احترام به پيمان­ها و قراردادها، احسان و تأليف قلوب از جمله اين روش­هاست. سپس شيوه­ هاي گفت ­وگو در سيره نبوي و ائمه معصومين (ع) در مواجهه با پيروان ساير اديان بررسي مي­شود. پيامبر اكرم (ص) گفت­ وگو، بحث، مناظره، نامه و پيمان­هاي بسياري با غير مسلمانان داشت و اهتمام آن بزرگوار به رابطه دوستانه و مسالمت ­آميز با ديگر اديان نشان مي­دهد كه آن حضرت همواره از جنگ، خون­ريزي و منازعه­ هاي بي­ مورد گريزان بوده و منطق گفت ­وگو را بر هر امر ديگري مقدم مي­دانست. سيره ائمه اطهار (ع) نيز بر منطق گفت­ وگو مبتني بود. گفت ­وگو با پيروان اديان و مذاهب گوناگون، داشتن سعه­ صدر و تحمل شنيدن ديدگاه­هاي مخالف و احترام به حقوق اقليت­ها از ويژگي­هاي بارز امامان معصوم (ع) بود. همچنين موارد بسيار زياد گفت­وگو و مناظره با رهبران ديگر اديان بهترين دليل بر اهميت و جايگاه گفت ­وگو در سيره ايشان است.

No English abstract