تعيين ريسك‌هاي غيرشكننده بر توانگري مالي در صنعت بيمه: رويكردي جديد با مدل‌هاي ميانگين‌گيري

پيشينه و اهداف: پژوهش حاضر با هدف مدل‌سازي ريسك‌هاي سيستماتيك و غيرسيستماتيك و ژئوپليتيك بر توانگري مالي در صنعت بيمه و رويكردي جديد به مد‌ل‌هاي ميانگين‌گيري در ايران انجام شده است.روش‌شناسي: اين پژوهش از نظر هدف توسعه‌اي– كاربردي و از نظر روش توصيفي– پيمايشي است. بازه زماني تحقيق داده‌هاي فصلي 1390 تا 1400 در يك بازه 11 ساله بوده است. اطلاعات مورد نياز به روش كتابخانه‌اي جمع‌آوري شده‌اند. براي اين منظور، اطلاعات شاخص‌هاي 33 ريسك مؤثر بر توانگري مالي شركت‌هاي بيمه با استفاده از مدل‌هاي BMA، TVP-DMA و TVP-DMS و BVAR بررسي شد.يافته‌ها: براساس ميزان خطا، مدل BMA از بالاترين دقت برخوردار بود. پس از برآورد مدل، 11 متغير اصلي شناسايي شد كه عبارت‌اند از: رشد اقتصادي، نااطميناني تورم، نرخ ارز، تحريم، شاخص KOF، بازده سرمايه در گردش، نسبت كفايت نقد، نسبت كل بدهي به ارزش ويژه، ضريب خسارت، شاخص هرفيندال– هيرشمن و ريسك ژئوپليتيك. كاملاً از نتايج مشهود است كه ريسك‌هاي متعددي بر توانگري مالي در صنعت بيمه اثرگذارند و اين امر پيش‌بيني اين وضعيت را با مشكلات متعددي روبه‌رو مي‌سازد. در نتيجه براي طراحي مدل‌هاي پيش‌هشداردهنده اين متغير لازم است از يك مدل جامع و سيستمي كه ابعاد مختلف اين شاخص را بررسي مي‌كند، بهره گرفته شود.نتيجه‌گيري: در اين مطالعه از طريق بررسي ارتباطات تجربي نشان داديم كه با توجه به احتمالات مختلف محاسبه‌شده بين مدل‌هاي جايگزين، اعتماد به يك مدل مفهومي منفرد در فرايند مدل‌سازي توانگري مالي به ايجاد پيش‌بيني‌هاي غيرصحيح منجر شده، در نهايت تصميمات مديريتي در رابطه با آن مدل با خطر شكست در پيش‌بيني مواجه خواهد شد. براساس نتايج تعدد عوامل مؤثر بر توانگري مالي، در مديريت شركت بيمه لازم است از يك ديدگاه سيستمي بهره برد و صرفاً در نظر گرفتن يك مدل مشخص يا يك سلسله متغير مشخص نمي‌تواند ديدگاه جامعي در راستاي تعيين مدل بهينه توانگري مالي در اين صنعت ارائه كند.