كارآمدي زوج‌درماني شناختي - رفتاري مبتني بر آموزه‌هاي اسلامي بر تعارضات زناشويي، صميميت زناشويي و بخشايشگري زوجين

مشكلات زناشويي با ايجاد فاصله رواني ـ عاطفي در زوجين از دلايل اصلي كاهش كيفيت روابط زناشويي و سلامت جامعه است. پژوهش حاضر با هدف بررسي كارآمدي زوج‌درماني شناختي ـ رفتاري مبتني بر آموزه‌هاي اسلامي بر تعارضات زناشويي، صميميت زناشويي و بخشايشگري زوجين انجام گرفت. پژوهش حاضر شبه‌آزمايشي از نوع پيش‌آزمون ـ پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري را تمامي زوجيني بودند كه در سال 1400 به «مركز روان‌شناسي پيام مهر» در شهر كرمان مراجعه كرده بودند. نمونه‌هاي اين پژوهش، 30 نفر از جامعه يادشده بودند كه با بهره‌گيري از روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند و به كمك شيوه تصادفي ساده، در دو گروه آزمايش (15 نفر) و كنترل (15 نفر) گماشته شدند و به پرسشنامه تعارضات زناشويي براتي و ثنايي (1372)، صميميت زناشويي تامپسون و واكر (1983م) و بخشش ري و همكاران (2001م) پاسخ دادند. گروه آزمايش به مدت 8 جلسه به‌ صورت هفته‌اي 1 جلسه 90 دقيقه‌اي تحت آموزش قرار گرفت و گروه كنترل هيچ مداخله‌اي دريافت نكرد. داده‌ها با استفاده از آمار توصيفي (ميانگين و انحراف استاندارد) و تحليل كوواريانس در نرم‌افزار SPSS-24 تحليل شدند. يافته‌ها بيانگر كارآمدي معنادار زوج‌درماني شناختي ـ رفتاري مبتني بر آموزه‌هاي اسلامي بر تعارضات زناشويي، صميميت زناشويي و بخشايشگري گروه آزمايش نسبت به گروه كنترل بود (0.01 p). بنابراين از اين نوع درمان مي‌توان براي كاهش مشكلات زناشويي و افزايش كيفيت زندگي زوجين استفاده كرد.