وجوه مختلف عادت ستيزي و مظاهر گوناگون آن در اشعار عرفاني ابن عربي

عادت ستيزي يكي از ويژگي هاي بارز عرفان راستين در همه اعصار بوده، وعارف در دو سطح زبان ومعنا،همواره شگردهايي اتخاذ كرده است تا با پس زدن غبار عادت،چهره حقيقت را بنماياندوتباين اين دورا نشان دهد .ترك عادات ورسوم وتعارفات از شرايط لازم براي سلوك عرفاني مي باشد.عادت ستيزي عرفا در ساحت هاي مختلف چون كبر وغرور،تقليد،تعصبات موروثي ،توجه به باورهاي غلط وغيره خودرا نشان داده است. در حوزه زبان شطحيات عرفا اوج عادت ستيزي زباني رابه تصوير كشيده و آن را از قالب روزمره خارج ساخته است. در ساحت اجتماع نيز عادت ستيزي نمودهاي مختلف پيدا كرده است، بطوري كه اين اقسام عادت ستيزي را در اشعار ابن عربي نيز مي توان مشاهده نمود. پژوهش حاضر كه به روش توصيفي – تحليلي و با هدف تبيين وجوه مختلف عادت ستيزي در اشعار عرفاني ابن عربي نگارش شده، يافته حاكي از آن است كه، عادت ستيزي در اشعار ابن عربي به صورت بينش و گفتار و همچنين كنش و احوال نمايان است و عادت ستيزي و.اقعي زماني حاصل مي شود كه داراي هر دو ويژگي باشد. از ديدگاه ابن عربي، حقيقت زماني پديدار مي شود كه از عادت خارج شود، زيرا عادت بزرگترين حجاب در همه شئون حيات انسان به شمار مي رود. از ديدگاه وي لازم است ذهن بشر از عادات، تقليد و تعصب رها شود تا حقايق را آنطور كه وجود دارد، مشاهده نكرد.