حمزه بن عبدالمطلب در نگاه بلاذري با تكيه بر كتاب انساب الاشراف

حمزه عموي پيامبر (صلي‌الله عليه وآله)، بعد از حضرت ابوطالب از بزرگ‌ترين حاميان ايشان بوده؛ در منابع كهن تاريخي، نقش حمزه را مؤثر در دوره‌ي بعثت يادكرده‌اند. بامطالعه و بررسي منابع تاريخي مي‌توان به جايگاه افراد و اشخاص در نزد نويسنده و يا ميزان اثرپذيري از شرايط جامعه و حكومت را كشف كرد. در اين نوشتار سعي مي‌شود به رويكرد بلاذري نسبت به گزارش‌هاي مربوط به حمزه پرداخته شود. كتاب انساب الاشراف ازجمله كتب ارزشمند سده سوم هجري مي‌باشد؛ علي‌رغم نامش تنها نسب نامه نيست بلكه نسب‌شناسي در برابر اطلاعات گران‌بهاي تاريخي آن، حجم اندكي را شامل مي‌شود. در بخش نسب بني‌هاشم به شخصيت حمزه پرداخته است. تلاش اين نوشتار بر اين است كه شخصيت حمزه را از ديدگاه بلاذري با تكيه بر انساب الاشراف در دو بخش مكه (اسلام آوردن، فضايل) و مدينه (بدر، احد، شهادت و...) بررسي كند. روش تحقيق توصيفي – تحليلي با رويكرد تاريخي مي‌باشد. دستاورد تحقيق بررسي ديدگاه راويان در صدر اسلام و همچنين موضع نويسنده باوجود شرايط و بستر زماني آن دوران، نسبت به شخصيت حمزه در چه خواهد بود.