بررسي زمينه‌هاي آموزشي توسعه مدارس بهايي در تاريخ معاصر ايران

هدف: تأسيس و توسعه ده‌ها مدرسه بهايي در مقاطع مختلف تحصيلي از مشخصه‌هاي تاريخ معاصر ايران است. مدارسي كه فارغ از تحليل سياسي، نمي‌تواند در آموزش‌وپرورش نوين ايران ناديده گرفته شود. پژوهش حاضر در پي پاسخ به اين سؤال اساسي است كه چه دلايل و زمينه‌هاي آموزشي در توسعه مدارس بهايي ايران معاصر مؤثر بوده است؟روش‌شناسي پژوهش: اين پژوهش با رويكرد توصيفي - تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي انجام ‌شده است.يافته‌ها: يافته‌هاي پژوهش حكايت از آن دارد كه جاذبه‌ها و نوآوري‌هاي آموزشي از جمله در برنامه‌ريزي‌ آموزشي، فوق‌برنامه‌ها، كادر آموزشي و نيز اداري، رابطه استاد و شاگردي، موفقيت فارغ‌التحصيلان اين‌گونه مدارس در آزمون‌هاي رسمي و نيز در ورود به مراكز تحصيلات عالي داخلي و خارجي، سياست نظارتي، تحصيل دختران، تحصيل فرزندان چهره‌هاي شاخص، جاذبه‌هاي كالبدي- محيطي و نيز برخورداري از تسهيلات آموزشي و شرايط جامعه ايراني اواخر قاجاريه و اوايل پهلوي، در كنار موج ملي و جهاني در عرصه آموزشي در اين امر دخيل بوده است.نتيجه‌گيري: مدارس بهايي ايران معاصر كه با انگيزه‌هاي سياسي- فرقه‌اي تأسيس شدند- علاوه بر بسترها و زمينه‌هاي موجود- با استفاده از ابتكارات و نوآوري‌هاي آموزشي، در استقبال عمومي و در نتيجه رشد و گسترش اين نهادهاي آموزشي مؤثر بودند. يافته‌هاي پژوهش امروزه مي‌تواند علاوه بر رمزگشايي از فعاليت‌هاي اين فرقه و نيز رويكرد ابزاري آن و در نتيجه بهره‌برداري در پژوهش‌هاي سياسي- تاريخي، جهت پژوهشگران و متخصصان عرصه تعليم و تربيت مفيد باشد.