ارزيابي قابليت رادارنفوذي زمين در شناخت پتانسيل كاهش دوام لايه آسفالتي اجرا شده(مطالعه موردي: استان كرمان)

درصد فضاي خالي لايه آسفالتي از عوامل تاثير گذار در خرابي هاي بوجود آمده در لايه آسفالتي است ، از اين جهت معياري براي سنجش كيفيت لايه آسفالتي اجرا شده در پروژه هاي راهسازي مي باشد . روش معمول براي اندازه گيري آن مغزه گيري است. كه اين روش هزينه بر و وقت گير است و هچنين خصوصيات كيفي لايه آسفالتي را دريك نقطه مشخص مي كند. دراين مقاله تعيين درصد فضاي خالي و همچنين تشخيص پتانسيل كاهش دوام لايه آسفالتي اجرا شده با استفاده از دستگاه رادار نفوذي به زمين بررسي شده . در اين پژو هش ابتدا بخشي از يك راه اجرا شده در استان كرمان به عنوان قطعه آزمايشي انتخاب سپس اقدام به ارزيابي مكانيزه به كمك دستگاه (GPR ) گرديده و در ادامه از محل هايي به طور تصادفي نمونه هاي مغزه گرفته شده و تحت آزمايشات تعين در صد فضاي خالي و چگالي قرار داده شده اند . در مقايسه نتايج وتجزيه و تحليل آزمايشات مخرب با پيمايش مكانيزه حاصل از دستگاه (GPR) مشخص گرديد با كم شدن نسبت چگالي مغزه ها مقدارعددي دي الكتريك خروجي از دستگاه ( GPR ) كاهش و هچنين درصورت افزايش درصد فضاي خالي اضافي در آسفالت دي الكتريك كاهش مي يابد.به طوري كه با كاهش درصد فضاي خالي كمتر و مساوي 9 درصد افزايش مقدار ثابت دي الكتريك ازعدد 5 ناشي از ارزيابي غير مخرب مشاهده شد .بنابراين با استفاده از نتايج خروجي رادار مي توان پروفيل پيوسته اي از وضعيت دانسيته ودرصد فضاي خالي محور مورد مطالعه به دست آورد كه اين پروفيل هاي به دست آمده در تشخيص پتانسيل كاهش دوام لايه آسفالتي در صورت قرار گرفتن آن در معرض رطوبت بسيار كارا خواهند بود.