الگوهاي اكوـ نارسيس در شخصيت‌سازي داستان‌هاي كودك

اسطورۀ يوناني نارسيسوس، روايتي از عشق يكطرفۀ اِكو به نارسيس است. وفق اين اسطوره، اكو دختري پرحرف و شيرين‌زبان است كه بعد از نفرين هِرا، قدرت تكلمش را از دست داده است و تنها مي‌تواند كلمۀ آخرِ جملات ديگران را پياپي تكرار كند. نارسيس پسري غرق در زيباييِ خود است. به‌عبارتي، يك‌سوي اين گفتمان را شخصيتي خودشيفته تشكيل مي‌دهد كه پرسپكتيو خودمحورانه‌اش، او را از ديدن و توجه به ديگري محروم كرده است؛ در سوي ديگرِ گفتمان، شخصيتي قرار دارد كه توان كلامي براي انتقال انديشه‌ها و عواطفش ندارد. از همين رو، بين طرفينِ اين گفتمان ماهيتاً امكان گفتگو وجود ندارد. اين پژوهش در پي آن است كه نشان دهد دوقطبيِ اكوـ نارسيس يكي از موتيف‌هاي ادبيات داستانيِ كودك است كه در لباس تقابلِ دوگانۀ كودك ـ پدر بازنمايي مي‌شود (منظور از پدر، الزاماً والدِ مذكر نيست؛ بلكه استعاره‌اي از هر فرادستِ پدرسالارانه است). در همين راستا، اين پژوهش با روش تحليلي‌ـ توصيفي، در پي پاسخ‌گويي به چگونگي بازنماييِ بن‌مايۀ اكوـ نارسيس در ساختارهاي رواييِ داستان‌هاي كودك است. اين پژوهش علاوه‌بر اينكه براي نخستين‌بار در ايران، نارسيسيسم و اكوئيسم را در بستر ادبيات داستاني مورد مداقّه قرار مي‌دهد؛ براي نخستين‌بار شبكۀ روابط ميان شخصيت‌هاي اصليِ داخل يك اسطوره را با شبكۀ روابط شخصيت‌هاي داخل يك داستان كودك به لحاظ ساختاري مقايسه مي‌كند.