تعيين راهبردهاي مؤثر جهت ارتقاي كيفيت زندگي شهري با رويكرد آينده نگري(موردمطالعه: شهر اردبيل)

برنامه‌ريزي شهري علاوه بر توجه به اهداف كالبدي بايد به نيازهاي كيفي مردم شهر پاسخ گويد. در اين راستا هدف اصلي پژوهش حاضر سنجش وضعيت كنوني سطح كيفيت زندگي در مناطق شهر اردبيل و ارائه راهبردهاي كليدي مؤثر در ارتقاي كيفيت زندگي شهري با رويكرد آينده‌نگري است. روش پژوهش حاضر بر اساس هدف كاربردي و بر اساس ماهيت توصيفي – پيمايشي مي‌باشد. جامعه آماري اين پژوهش كليه ساكنان و شهروندان شهر اردبيل مي‌باشد كه با استفاده از نمونه‌گيري تصادفي ساده و فرمول كوكران حجم نمونه 384 نفر محاسبه‌شده است. شاخص‌هاي موردنظر جهت تحليل كيفيت زندگي شهري شامل شاخص‌هاي اقتصادي، اجتماعي، فرهنگي، كالبدي، ايمني و امنيت، سلامت و بهداشت، آموزشي، حمل‌ونقل و كيفيت زيست‌محيطي است. در اين پژوهش جهت ارزيابي وضعيت موجود شاخص‌هاي كيفيت زندگي در مناطق شهري اردبيل ميانگين داده‌هاي حاصل از پرسشنامه‌ها براي هر شاخص، وارد مدل تاپسيس شد. نتايج حاصل از مدل تاپسيس نشان داد كه منطقه 5 شهر اردبيل به لحاظ شاخص‌هاي كيفيت زندگي از وضعيت بسيار مطلوبي، منطقه 1 از وضعيت مطلوب، منطقه 4 از وضعيت متوسط و دو منطقه 3 و 2 شهر اردبيل از وضعيت بسيار نامطلوبي برخوردار مي‌باشند. براي تعيين راهبردهاي مؤثر در ارتقاي كيفيت زندگي شهري با رويكرد آينده‌نگري، داده‌ها وارد نرم‌افزار MICMAC شد. نتايج حاصل از پژوهش نشان داد كه پانزده شاخص كليدي در برنامه‌ريزي‌هاي آتي با رويكرد آينده‌نگري در راستاي ارتقاي كيفيت زندگي مناطق شهري اردبيل نقش حياتي دارند. با توجه اهميت بحث ايجاد شهر پايدار كه يكي از مؤلفه‌هاي مهم آن ارتقاي كيفيت زندگي در مناطق شهري است، به متوليان و مسئولين اجرايي شهر اردبيل پيشنهاد مي‌گردد در اجراي برنامه‌هاي آتي با رويكرد آينده‌نگري جهت ارتقاي شاخص‌هاي كيفيت زندگي در مناطق شهري اردبيل به‌ويژه در مناطق شهري 2 و 3 شهر اردبيل كه از وضعيت بسيار نامطلوبي برخوردارند، اهتمام بيشتري به 15 راهبرد كليدي داشته باشند.