بررسي نقش دفاتر تسهيلگري و توسعه محلي در توانمندسازي محدوده‌هاي هدف توسعه (نمونه مطالعاتي: محله ناصرخسرو اصفهان)

تأسيس دفاتر تسهيلگري و توسعه محلي اقدامي است كه در سال‌هاي اخير از سوي دولت در راستاي توانمندسازي و توسعه محلات حاشيه‌نشين و كم‌برخوردار، در دستور كار قرار گرفته است. لذا هدف از اين پژوهش بررسي ميزان موفقيت و تأثير اقدامات دفاتر تسهيلگري بر ميزان توانمندسازي ساكنان محدوده‌هاي هدف توسعه مي‌باشد. روش پژوهش حاضر توصيفي- تحليلي و به لحاظ ماهيت كاربردي است و براي دستيابي به داده‌هاي تكميلي از پرسش‌نامه استفاده شده است. بدين منظور محله ناصرخسرو كه جز محلات حاشيه‌نشين شهر اصفهان مي‌باشد و دفتر تسهيلگري و توسعه محلي در سال 1398 در جهت توانمندسازي ساكنان در آن تاسيس شد، به عنوان نمونه مطالعاتي مورد بررسي قرار گرفته‌ است. جامعه آماري اين پژوهش نيز مطابق با فرمول كوكران و ضريب خطاي 5 درصد، 375 نفر برآورد شد و به منظور تجزيه و تحليل اطلاعات، تحليل رگرسيون خطي و مدل معادله ساختاري مورد استفاده قرار گرفته است. يافته‌هاي پژوهش حاكي از ارتباط معنادار ميان اقدامات دفتر تسهيلگري با توانمندسازي ساكنان محله ناصرخسرو در ابعاد روانشناختي، اجتماعي و سياسي- مدني مي‌باشد و دفتر تسهيلگري بيشترين تأثيرگذاري را بر بعد اجتماعي با 40.5 درصد و كم‌ترين تأثيرگذاري را بر بعد سياسي- مدني توانمندسازي با حدود 2.3 درصد داشته است. به طور كلي با مد نظر قرار دادن فرآيند ميان ‌مدت و گاها بلند مدت توانمندسازي و همچنين نوپا بودن دفاتر تسهيلگري، به نظر مي‌رسد اين دفاتر مي‌توانند گامي موثر در توسعه و توانمندسازي ساكنان محلات حاشيه‌نشين و كم‌برخوردار بردارند.