ارائه‌ي الگوي مديريت و برنامه‌ريزي محيط‌زيست شهري امن با رويكرد شهر دوستدار كودك (مطالعه موردي: كلان‌شهر تهران)

كودكان به‌عنوان سازندگان نسل‌هاي بعدي محسوب مي‌گردند و فضاهاي شهري نقش ويژه‌اي در اجتماعي شدن، بالفعل كردن استعدادها و برآورده ساختن نيازهاي اجتماعي و فردي كودكان ايفا مي‌كنند. بنابراين، محيط‌زيست شهري امن و طراحي صحيح فضاهاي شهري متناسب با زندگي كودكان در سوق دادن جامعه‌ي انساني به سمت جامعه‌اي سالم و مطلوب از اهميت زيادي برخوردار است. با اين حال، در نظام مديريت و برنامه‌ريزي شهري ايران توجه به نيازهاي كودكان ناديده انگاشته شده است. در اين راستا هدف از پژوهش حاضر، ارائه‌ي الگوي مديريت و برنامه‌ريزي محيط‌زيست شهري امن با رويكرد شهر دوستدار كودك در كلان‌شهر تهران مي‌باشد. بنابراين، روش پژوهش از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت تحليلي–اكتشافي بوده كه در راستاي تجزيه و تحليل اطلاعات از تكنيك DEMATEL و مدل تحليل شبكه (ANP) در نرم‌افزار Super decision استفاده شده است. همچنين جامعه‌ي آماري پژوهش شامل كارشناسـان و متخصصين مسائل شهري تهران بوده و بـا اسـتفاده از نمونـه‌گيري دلفـي، حجـم نمونـه تعـداد 20 نفـر تعيين گرديده است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه در راستاي ارائه‌ي الگوي مديريت و برنامه‌ريزي مناسب در راستاي تحقق محيط‌زيست شهري امن با رويكرد شهر دوستدار كودك در تهران معيار اجتماعي-سياسي-فرهنگي از بيشترين تأثيرگذاري و معيار برنامه‌ريزي نهادي و قانوني از بيشترين تأثيرپذيري برخوردار مي‌باشند. بر اساس بردار ويژه‌ي به‌دست آمده از مدل تحليل شبكه‌اي نيز معيار محيطي–كالبدي با وزن نرمال 0.205 از بيشترين اولويت برخوردار بوده و معيار امنيت با وزن نرمال 0.199 در اولويت دوم قرار دارد. همچنين معيار برنامه‌ريزي نهادي با وزن 0.139 از كمترين اولويت برخوردار است.